Ik wist dat de AVA Klinikka aan het centrale plein ligt in Tampere. Maar ik had niet gedacht dat het weggestopt was op een bovenverdieping. Van een statig fin-de-siècle-huis, dat wel. Een gietijzeren lift bracht ons omhoog. Het was nog geen negen uur 's ochtends en we wilden alleen maar even navragen of onze afspraak inderdaad om twaalf uur was. Een vrouw met een plastic kapje op deed open, alsof ze zo uit het laboratorium was weggestapt. Ze zei: "Come in, I'm Païvi Virta." Dat was ze dus, de vroedvrouw van de kliniek, de contactvrouw, mijn steun en toeverlaat. Tientallen vragen had ze al met engelengeduld beantwoord. Per e-mail natuurlijk. "Kom wat vroeger", zei ze, "dan kan je man alvast een sperm sample doen."

'Zo, dus jullie willen eiceldonatie' , vroeg de dokter. Mijn man antwoordde mismoedig: "Dat zouden we wel willen maar het zaad is waardeloos." "Is niet zo erg, we doen toch ICSI", troostte de dokter. “Ben jij gezond?" wilde hij van mij weten. De procedure legde hij kort uit (zie verderop ), ik stelde de vragen die ik thuis al honderd keer gerepeteerd had en toen werd de dokter gebeld. "Je zaad was inderdaad niet zo goed", zei hij tegen mijn man "Probeer het woensdag nog maar eens, dat is zekerder."

In zakelijker termen: ik vond het een matige intake. Nadat de dokter lang op ons had moeten wachten, liet hij ons lang op hèm wachten en tijdens het gesprek keek hij twee keer tersluiks op zijn horloge. Goed vond ik dat ze daar bij de AVA het zekere voor het onzekere nemen: niet alleen met dat zaad van mijn man maar ook met mijn myoom. Toen ik zei dat ik er een had, stelde dokter Ralph meteen voor om een echo te maken. Het myoom bleek klein en zat op een plek waar het weinig kwaad kon. Geen obstakel dus. Het eindoordeel over mijn uterus luidde zelfs: "Fine."

Het tweede bezoekje aan de AVA op woensdag was veel prettiger. Voordat mijn man weer sperma moest gaan produceren nam Païvi ons apart. Ze vroeg: "Wat vinden jullie van Tampere?" en ze legde de procedure nog eens uit, maar nu met meer details.

De terugplaatsing zal begin oktober zijn. Wat laat, we willen heel graag pre-implantatiediagnostiek laten doen en dat kost meer onderzoekstijd. Vandaar het wachtlijstje. Als mijn juli-menstruatie is begonnen, moet ik Païvi direct mailen en 21 dagen daarna moet ik een shot Decapeptyl laten zetten. Daarna Progynova slikken en Païvi waarschuwt me als ik mijn eerste baarmoederslijmdikte-echo moet laten maken. Vanaf 1 dag voor de punctie van de donor moet ik Crinone nemen, iets nieuws uit Scandinavië, vergelijkbaar met Progestan maar gemakkelijker in gebruik.

Dat alles zo strak gepland is en dat wij direct na de punctie naar Sint Petersburg moeten, heeft vooral praktische redenen. Dan kunnen we al in augustus onze vliegtickets en accommodatie boeken: de punctie is waarschijnlijk op 2 oktober. Men gaat ervan uit dat de zeer streng geselecteerde donor op tijd en zonder problemen haar eitjes doneert. Païvi heeft trouwens al eens een paar Sint Petersburgse donors ontmoet en ze vond het fijne vrouwen. Heel gemotiveerd, ze doen het echt niet alleen voor het geld (500 euro onkostenvergoeding).

Onze indruk na dat tweede bezoek: kleinschaligheid, nauwkeurigheid en een persoonlijke begeleiding, ook al zijn de sociale vaardigheden van de gynaecoloog minder goed ontwikkeld dan die van de spil van de AVA.

Wel, het is niet zo gemakkelijk om Rusland te bereizen want maar weinig mensen spreken er Engels en er is een ander alfabet, het Cyrilische, dat je pas na dagen een beetje kunt ontcijferen. We hebben amper gebruik gemaakt van de chauffeursdiensten van de kliniek.

De AVA-Peter vonden we door het azuurblauwe en abrikooskleurige driehoekige logo dat we al van Finland kenden snel. Echt perfect is het gelegen: aan het mooiste en drukste deel van de Nevski-Prospekt, de prachtboulevard door de stad, en recht tegenover de imposante zuilen van de Kazan-kathedraal. Van binnen is het ook azuurblauw met abrikoos en we zijn er twee keer geweest. één keer om te betalen, want we wilden van het cash-geld af dat we bij ons hadden en één keer voor de behandeling zelf.

Olga van de kliniek zat ons op dag één in ons hotel op te wachten. We kwamen net van het vliegveld en ze verwelkomde ons met een praatje en een informatiemap. Ze is de secretaresse van de AVA-Peter en spreekt uitstekend Engels. En goed nieuws had ze ook. Na de punctie waren er tweeëntwintig eitjes, allemaal waren ze met behulp van ICSI bevrucht en zeventien embryootjes deelden goed, 'very good', zei Olga steeds maar weer. Woensdagochtend hoorden we dat er dertien waren doorgegaan naar de PGD-ronde, de genetische diagnose.

De transfer zelf ging volgens mij heel zorgvuldig. Peter en ik moesten plastic mutsjes op en mondkapjes voor en wegwerpjurken en -schoenen aan en zo marcheerden we dan naar de gynaecologische stoel, samen met dokter Galina. Eerst controleerde zij via het echoapparaat het endometrium. Dat was 'very fine'; het slijmvlies was 12 millimeter dik. Met een proefrietje keek ze hoe en waar ze de embies moest plaatsen en toen was het een minuut of tien wachten tot ze kwamen, vers uit het lab natuurlijk. Na de plaatsing controleerde Galina de baarmoeder nog een keer en ze gaf ons een fotootje mee: "Kijk, hier bij die witte stip zitten ze". Ik moest vijf minuten in de behandelkamer blijven liggen, een assistente hielp me uit de stoel en daarna ben ik nog een kwartiertje in een andere kamer gaan liggen.

Ik was erg verkouden, had forse hoestaanvallen en vreesde de embies eruit te schudden. Maar toen Olga die angst van me vernam moest ze lachen. Dat hoesten had totaal geen invloed, zei ze. Alvast één geruststellend woordje...