IUI Lotgenoten 2018

Dit onderwerp bevat 35 reacties, heeft 20 stemmen, en is het laatst gewijzigd door  M1992 4 maanden, 2 weken geleden.

10 berichten aan het bekijken - 1 tot 10 (van in totaal 36)
  • Auteur
    Berichten
  • #41513

    M1992
    Bijdrager

    Hallo iedereen,

    Voor de IUI Heb ik Letrozol gekregen, dit moet ik dag 3 tm 7 slikken en vervolgens een ovitrelle spuit zetten als het eitje groot genoeg is.

    Ik ben even benieuwd of iemand ervaring heeft met Letrozol?

    Groetjes M.

    #40581

    Monique
    Bijdrager

    – eerste keer op een forum, weet nog niet zo goed hoe dit werkt.. –

    Hallo allemaal,
    Ik ben een vrouw van 28 jaar en ben samen met mijn partner al 8 jaar bezig met onze kinderwens. Volgende maand mogen wij weer opnieuw starten met het IUI traject + hormoontjes. In 2015/2016 al 5 IUI’s achter de rug maar door medische problemen (veroorzaakt door het HPV virus) genoodzaakt te stoppen.
    Sinds 2 maanden zijn deze problemen achter de rug, 3 operaties verder en een verminkte poes (zal het even netjes houden :)). 1 geluk, ik ben compleet door de molen gehaald en er is niets wat een eventuele zwangerschap in de weg staat bij ons. Geen aanwijsbare redenen dat het niet zou lukken enkel dat het zaad van mijn partner iets minder denderend is dan gemiddeld. En toch na 8 jaar nog steeds geen kleine..
    Ik kijk weer verschrikkelijk op tegen de behandelingen, voornamelijk de wachtweken! en teleurstellingen in het ziekenhuis als er net op de cruciale dag geen plek blijkt te zijn bijvoorbeeld. Of dat de arts niet komt opdagen terwijl je al met het potje zaad klaar staat bij het lab. Of dat je met je opgewekte potje zaad nog een half uur in de wachtkamer zit omdat ze niet begrepen dat het even voorrang had.. (aub ga nooit naar het ziekenhuis is Goes voor dit traject!).
    Natuurlijk zijn we nu onder behandeling in een ander ziekenhuis wat al wat meer rust geeft maar afgezien van alle blunders vraag ik mij af hoe andere dames zich voelen rondom dit traject en vooral hoe jullie hiermee omgaan. Ik heb ondertussen paniekaanvallen vanaf het moment dat wij weer groen licht kregen van de Gyn. Na jaren mogen we eindelijk weer.. en voel me hopelozer dan ooit! Was er maar een aanwijsbare reden waarom het in die 8 jaar nog geen enkele keer gelukt is, dan hadden we daar misschien wat aan kunnen doen. Nu zitten we in onzekerheid.. alsof we wachten op een lot uit de loterij die wss nooit bij ons zal vallen..

    #40423

    Aneta
    Bijdrager

    Hallo allemaal,

    Ik ben 40 en heb vorige maand mijn 9e IUI gehad, helaas is dit op niets uitgelopen en zijn we vorige week opnieuw gestart met Gonal-F.
    Wij proberen al 2 jaar zwanger te worden, na alle testen te hebben doorlopen waaruit blijkt dat alles goed is bij ons beiden is het eigenlijk ongebrijpelijk waarom een zwangerschap bij ons uitblijft.
    We hebben telkens 62,5 aan Gonal-F gespoten, met 1 x een test van 75, gezien we steeds op gemiddeld 1 eitjes zitten.(zal vermoedelijk komen door mijn leeftijd)
    Vorige week hebben we (met Fertil.arts) besloten om toch nog eens de gok van 75 aan Gonal te spuiten, om te zien of er dan toch 2 misschien 3 eitjes komen.
    Ben vanmorgen weer naar ZH geweest voor echo, ik bleek 4 eitjes te hebben van 16 mm. IUI 10 gaat dus niet door :’-(

    De vorige keer bij 75 aan Gonal-F, had ik ook 4 eitjes, ook toen is het IUI traject afgeblazen, door geen Ovitrelle te spuiten.

    Nu kreeg ik vanmorgen van de arts een kuur Duphaston van 10 dagen mee om de ongesteldheid op gang te brengen. Dit heb ik de vorige keer met 4 eitjes niet mee gekregen en werd toen ook ongesteld na 2 weken.

    Mijn vriend en ik zitten nu toch te twijfelen wat te doen?

    -Gewoon blijven klussen en geen Ovitrelle & Duphaston nemen.
    -Vanavond Ovitrelle toch nemen en blijven klussen + Duphaston niet nemen.
    -Duphaston nemen en een volgende IUI maar weer afwachten.

    Tis zo lastig, met 1 eitje worden we niet zwanger, nu zijn er 4 van ca. 16mm
    Dat zet je toch aan het denken, wat te doen.

    Iemand hier eerder mee te kampen gehad en / of wat te doen?

    #38953

    Mbg
    Bijdrager

    @linso, gefeliciteerd! Wauw wat fijn om ook eens een succesverhaal te lezen.
    Jammer dat je je zo down hebt gevoeld en ook niet goed om leek te kunnen gaan met jezelf, met je omgeving. Helaas voor mij geen tips ;-).
    Wauw, op naar een mooi jongetje!

    #38932

    Linso
    Bijdrager

    Hallo leden. Hieronder heb ik 27 april een bericht gepost dat ik aan mn eerste IUI behandeling was begonnen. Deze is gelukt en 29 aug ben zit ik op 20 weken en ik ben in verzachting van een jongetje. Dat was heeeel erg schakelen. Ik had nooit gedacht dat het zou lukken. Al helemáál niet gelijk de eerste poging IUI. (Lees verhaal van 27 april, ik was al een jaar onder behandeling met medicijnen). Ik heb pcos en ben eigenlijk ook niets afgevallen gedurende deze periode. Met clomid en zelf aan de slag en daarna met hormonen spuiten en zelf aan de slag gebeurde er niets. Ik heb dus PCOS en dit was erge mazzel. Een aantal vragn hier hoe om te gaan met stress en teleurstelling en in balans blijven. Ik heb daar echt geen ervaring mee. Mn hele traject lang om zwanger te worden was ik heel erg down. Ik was boos op iedereen, boos op mensen die wel zwanger werden(nu weet je nooit wat voor verhaal er aan elke zwangerschap zit, maar goed) ik was totaal niet in balans. Veel ruzie met partner die het in mijn ogen veel makkelijker had en hem hoorde je niet klagen. Vooral de woorden; neem rust, het gaat heus wel lukken, het is jouw moment nog niet, etc. Nee maar ik moest elke dag spuiten en proberen af te vallen en zo vaak per maand naar t ziekenhuis. Ik was heel erg negatief de gehele periode.
    Anyway voor nu verloopt de zwangerschap prima en ik kan heel cliche zeggen houdt de hoop erin.

    #38897

    Mbg
    Bijdrager

    Hallo allemaal,
    Ik ben 31 jaar en we hebben 6 pogingen IUI gehad mbv Clomid. Nu ga ik bij de eerstvolgende cyclus puregon spuiten. Nieuwe fase..
    Ik heb nu nog vakantie en had gehoopt dat ik wat meer rust zou krijgen om weer te beginnen met werk en daarbij de behandelingen in het ziekenhuis, maar heb het er best moeilijk mee. Ik lijk maar geen modus te kunnen vinden om het te accepteren. Natuurlijk weet ik dat verdriet er bij hoort en dat ik dat echt mag uiten wanneer ik dat zo voel, maar alle ballen hoog houden en positief blijven .. poeh!
    Ik ben zo benieuwd hoe jullie hiermee omgaan. Wat helpt jullie om voor zover mogelijk in balans te blijven?
    Zijn er eventueel andere dingen zoals psychologische steun/homeopathie/ostheopatie wat jullie helpt?
    Ik hoop natuurlijk op een reactie 🙂
    Alvast bedankt!

    #38458

    Fisafeti
    Bijdrager

    Zou je niet puur hiervoor een schijn-account kunnen aanmaken?

    #38456

    Joyce
    Bijdrager

    Het fisafeti,

    Ik snap dat je het zegt alleen heb ik geen ffacebook en wil ik ook geen Facebook dus dat word lastig 🙁

    #38455

    Fisafeti
    Bijdrager

    Hallo Joyce en evt. anderen. Ik kan jullie echt aanraden om op Facebook je in de groepen aan te melden (allemaal besloten, niemand ziet dat je je er aanmeldt). Daar worden dagelijks berichten geplaatst en zijn veel actieve leden. Er is hier geen ziel te vinden.

    https://www.facebook.com/groups/FreyaNLbesloten/?ref=br_rs

    #38443

    Joyce
    Bijdrager

    Hoi allemaal, ik lees eigenlijk altijd gewoon mee omdat ik het lastig vind ons verhaal te delen. Maar nu zit ik er een beetje doorheen en dacht misschien kan ik vanuit deze hoek wat steun krijgen…

    Mijn vriend en ik zijn inmiddels 3 jaar bezig met zwanger worden maar niets lukt. Alle testen gehad en er is niets aan de hand. Inmiddels hebben we iui 3 gehad en moeten we nog 1 week wachten op de uitslag.
    Het geen waarom ik een beetje steun nodig heb is omdat zijn ouders niets weten. Ze wisten dat we 3 jaar geleden wel kinderen wilde maar daarna niets meer. Toen was namelijk hun reactie nogal bot en vervelend. Inmiddels in mijn schoonzus met pcos zonder moeite zwanger geworden en bevallen van een jongen en die zijn inmiddels alles. Ze zijn daar altijd als wij op visite zijn gaat het altijd over hun en wij mogen alleen maar blij zijn dat we oom en tante zijn geworden. Heeft iemand hier ervaring mee en hoe zijn jullie daar mee omgegaan? Ik vind het zo moeilijk voor mijn vriend want eigenlijk wil ik niet meer naar zijn ouders, terwijl hij juist wil dat we een beter contact krijgen.

    Ik weet t niet meer en omdat wij iui pogingen hebben met hormonen helpt dat ook voor mij niet mee aan het nemen van beslissingen want die kunnen nogal irrationeel zijn
    Liefs joyce

10 berichten aan het bekijken - 1 tot 10 (van in totaal 36)

Het onderwerp ‘IUI Lotgenoten 2018’ is gesloten voor nieuwe reacties.