Privacy en vruchtbaarheidsproblemen: wat vertel ik, aan wie en hoe?

privacy

Belangrijke vragen waarmee je kunt worstelen als je te maken krijgt met vruchtbaarheidsproblemen: wat vertel ik, aan wie en hoe? Openheid over vruchtbaarheidsproblemen juichen wij toe, het taboe moet worden doorbroken, maar met respect voor je privacy! Maar je hoeft toch niet iedereen alles te vertellen? De details horen tot jouw privéleven.

Een tijdje terug las ik onderstaande blog van Ellen Glazer. Ik vond het de moeite waard om het te vertalen. Mij lijkt haar suggestie om de simpele waarheid te vertellen een goede manier om ermee om te gaan. Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt.

José Knijnenburg

Toen het boek met de memoires van Michelle Obama, Becoming, in oktober 2018 werd uitgebracht, merkten verschillende recensenten op dat haar boek onthult dat de Obama’s worstelden met vruchtbaarheidsproblemen.

Toen ik het geluk had om een exemplaar als geschenk te ontvangen, begreep ik dat Michelle en Barack niet alleen een ‘vleugje onvruchtbaarheid’ hadden: ze gingen door IVF-trajecten om zowel Malia als Sasha te krijgen. Waarom, leken sommige recensenten zich af te vragen, kreeg het publiek dit belangrijke stukje geschiedenis van de Obamas nu pas te horen?
Eerder leerden we uit de memoires van Laura Bush in 2010, Spoken From the Heart, dat zij en haar man een lange strijd met vruchtbaarheidsproblemen hadden doorstaan en van plan waren om te adopteren toen ze merkten dat ze een tweeling, Jenna en Barbara, verwachtten.
Mijn antwoord is: de families Obama en Bush, zo verschillend op zoveel verschillende manieren, delen het perspectief van talloze andere onvruchtbare stellen en individuen: onvruchtbaarheid is geen geheim, maar het is privé.
Men zou ook kunnen zeggen dat zij hun vruchtbaarheidsproblemen erkennen omdat het in het verleden is. Voor beide paren bracht het hen twee gekoesterde dochters. Ik heb gezien dat, wanneer mensen nog in de loopgraven van vruchtbaarheidsproblemen zitten, ze zich het hoofd breken over wat ze moeten zeggen, wanneer en hoe.

Geheimen, waarheid en privacy

De meeste mensen herkennen het gevaar van geheimen. Geheimen leiden tot schaamtegevoelens. Ze distantiëren familie en vrienden en bevorderen misverstanden. Stellen die vastbesloten zijn om niemand over hun vruchtbaarheidsproblemen te vertellen, kunnen merken dat anderen aannemen dat ze geen kinderen willen, egoïstisch zijn of geen idee hebben hoe lang ze kunnen wachten. Vandaar dat de meeste mensen die met vruchtbaarheidsproblemen te maken krijgen, besluiten anderen iets te vertellen – hun uitdaging is om de valkuilen van te veel informatie te vermijden.
Bij het adviseren van patiënten met vruchtbaarheidsproblemen, stel ik vaak voor dat ze een simpele waarheid vertellen. Niet de hele waarheid. Niets anders dan de waarheid. Minder is meer als het gaat om praten over vruchtbaarheidsproblemen.
Koppels kunnen nadenken over wat ze willen dat anderen weten. In de meeste gevallen is het eenvoudig dat ze kinderen willen, moeite hebben om dat te laten gebeuren en goede medische zorg ontvangen. Ze willen dat anderen hun privacy respecteren en gewoon op de hoogte blijven, wetende dat wanneer er goed nieuws te delen is, ze het met vreugde zullen delen. Specifieke informatie over diagnose, typen en timing van behandelingen is meestal te veel informatie.
Behoud van privacy terwijl geheimhouding wordt vermeden, doet zich ook voor wanneer individuen en stelletjes andere paden naar ouderschap onderzoeken of nastreven, zoals adoptie, eicel- of spermadonatie of draagmoederschap. Nogmaals, ik adviseer mensen om alleen te delen wat anderen echt moeten weten. Adoptie is nooit een geheim dezer dagen. Maar hoeveel moeten anderen echt weten terwijl mensen wachten op een match met een biologische moeder of aftellen tot ze overleveringspapieren ondertekent? Vaak draagt dit bij aan de stress van de situatie.

Is er een verplichting om te vertellen?

Als mensen voor eiceldonatie of spermadonatie kiezen, zijn ze dan ook verplicht om alles aan anderen te vertellen? Jaren geleden dacht ik dat degenen die de conceptie van de donor niet erkenden, geheimzinnig waren. Toen besefte ik dat vruchtbare heteroseksuele paren anderen niet vertellen hoe ze zijn verwekt. Waarom zou het anders zijn voor degenen die te maken hebben met reproductie met behulp van een derde partij?
Op NPR hoorde ik op een dag een prachtig interview met een auteur die op 50-jarige leeftijd een baby kreeg. De interviewer zei: “Ik begrijp dat je op latere leeftijd een baby kreeg.”
“Ja, we zijn zo gelukkig dat er tegenwoordig allerlei manieren zijn om zwanger te worden”, reageerde de auteur. Ze sprak een simpele waarheid en vond het niet nodig om de hele waarheid en niets dan de waarheid te vertellen.

Privacy en waardigheid

Het woord dat ik ben gaan koppelen met privacy is waardigheid. Misschien is het mijn reactie op het leven in een tijd van overdaad. Ik geloof dat een zekere waardigheid komt met het handhaven van privacy, vooral als het gaat om iemands familie. Jaren geleden besefte ik dit toen een paar dat ik adviseerde, hun zoon adopteerde. Ik was dolblij voor hen en zat vol vragen. Ze beantwoordden enkele van mijn vragen: waar hij was geboren, hoe lang ze in het buitenland moesten blijven. Ze kozen ervoor om geen vragen over zijn geboortefamilie te beantwoorden.
“We vinden dat dit het verhaal van onze zoon is om te vertellen of niet te vertellen,” zeiden ze. “Tot hij oud genoeg is om deze beslissingen voor zichzelf te nemen, willen we zijn privacy respecteren.”
Als je een vruchtbaarheidsprobleem hebt, voelt dat vaak als verlies van controle. Door actief beslissingen te nemen over privacy en geheimhouding, is het mogelijk dat mensen een deel van hun verloren controle terugnemen en trots worden op hun vermogen om hun ontluikende familieverhaal in eigen hand te houden.

Over de auteur

Ellen S. Glazer, LICSW, is een klinisch maatschappelijk werker. In haar praktijk richt zij zich op onvruchtbaarheid, zwangerschapsverlies, reproductie met behulp van derden en adoptie. Zij is de auteur of co-auteur van zes boeken in dit veld, waarvan de meest recente Having Your Baby Through Egg Donation is, die ze schreef met Dr. Evelina Sterling.

Bron: Het originele artikel vind je hier.

Met toestemming vertaald door José Knijnenburg, Freya.
Excerpted from the Harvard Health Blog, March 2018, © Harvard University. Translated 17-04-2019. www.health.harvard.edu

Geef een reactie