Eerlijk gezegd ben ik trots om te zien dat Freya de mannen steeds meer podium geeft. Want ook wij mannen hebben veel te verduren als het gaat om onvruchtbaarheid. Helaas kan ik daar maar al te goed over meepraten. Ik weet nog heel goed dat wij bij de huisarts aankwamen, na een jaar samen proberen zwanger te raken. Het lukte niet en de huisarts van mijn vriendin adviseerde mij om eerst maar eens bij mij een semenanalyse te doen. Natuurlijk doe je dat, ik ging ervan uit dat dit meer een kwestie van formaliteit was en dat we dan verder geholpen zouden worden in het ziekenhuis. Maar vanaf het moment dat ik de eerste stap in het ziekenhuis zette, waar ik nota bene jarenlang heb gewerkt, merkte ik het al: ik ben vanaf nu een patiënt.
De eerste keer dat ik mijn zaad kwam inleveren heb ik bij een volle balie en het schaamrood op mijn kaken staan wachten. Toen ik heel zachtjes tegen de vrouw achter de balie zei dat ik mijn zaad kwam inleveren zei de vrouw eerst dat ze me niet verstond en toen ze me wel begreep zei ze luid: ‘Spermaonderzoek is altijd op de woensdagen u bent hier op de verkeerde dag!’. Achter mij was de wachtruimte voor bloedonderzoek en ik kon wel door de grond zakken toen ik tientallen gezichten mijn kant op zag draaien om vervolgens ongemakkelijk weg te kijken. Ik vertrok samen met mijn vriendin, een nog steeds vol potje en een nieuwe afspraak.
De tweede keer dat ik het ging laten onderzoeken werd mij vriendelijk verteld dat ik niet de goede kleur potje bij me had. Het moest in een ander potje, dit was het potje voor urine, dus of ik even naar de huisarts wilde voor een ander potje? Ik kan je zeggen, dan zakt de moed je echt in de schoenen. Ik had met veel moeite op een invalidentoilet in het ziekenhuis enorm mijn best moeten doen om dit potje vol te krijgen. Mijn vriendin bewaakte het invalidentoilet met haar leven, want stel je voor dat iemand zou proberen binnen te komen?! Terwijl mijn vriendin daar voor de deur stond te wachten hoorde ik 2 oud-collega’s van mij hun kampeerervaringen bespreekbaar maken. Nou, ik kan je zeggen: er zijn wel eens romantischere momenten in mijn leven geweest. Maar goed ook die keer konden we dus weer naar huis. Goede dag, maar het verkeerde potje.
Drie keer is scheepsrecht en de derde keer dat ik weer mijn best had gedaan op het invalidentoilet werd het potje geaccepteerd en er ook nog bij gezegd dat ze het gingen onderzoeken. Eindelijk. We vertrokken opgelucht (en zonder potje) naar huis.
Een week later ging de telefoon, ik was in een vergadering op het werk en de huisarts belde. Zijn bericht was kort en duidelijk; ‘Het is niet goed, jij zult nooit op de natuurlijke manier vader kunnen worden’. Ik was stil, wist niet wat ik moest zeggen. Ik vroeg nog of er echt geen kleine mogelijkheid was maar nee: deze kwaliteit zou volgens de beste man nooit een kindje op kunnen leveren. De wereld stond op dat moment stil. Ik heb mijn vriendin gebeld maar die was middenin een therapiesessie en belde pas een uur later terug. Wat hebben we gehuild samen. En dat was nog maar het begin van ons avontuur. Als ik toen wist wat ik nu weet – namelijk dat er nog een jarenlang traject met veel verdriet en teleurstellingen zou volgen – weet ik niet of ik ooit dat eerste potje wel had ingeleverd.
Wat hebben we ons vaak verdrietig, ongehoord en teleurgesteld gevoeld. Daarom ben ik trots dat mijn vriendin nu Praktijk Rijk heeft opgezet om anderen te helpen die dit ook door moeten maken. Er zijn periodes dat ze meer mannen dan vrouwen in behandeling heeft en dan ben ik trots. Niet alleen op mijn vriendin omdat ze met zoveel passie zich inzet voor stellen die precies hetzelfde als wij moeten meemaken, maar vooral trots op die mannen. Want hoe stoer is het als je jezelf kwetsbaar durft op te stellen en je met je verdriet naar de psycholoog gaat? Dan ben je een man met ballen ongeacht wat de kwaliteit van het semen daar dan over heeft te zeggen!
Dennis
