We gaan verhuizen. Na de nodige inspanning en een portie geluk zijn we binnenkort de tijdelijke huurders van een huis op het platteland. Een grote wens van ons. Op naar een jaar ruimte, rust en frisse lucht. Toegegeven, de timing is helemáál niet handig vlak na de bevalling, maar zo’n kans komt maar zelden voorbij. Veel bedenktijd hadden we niet dus hebben we tijdens de bezichtiging al aangegeven dat we het wilden huren. Het is gelukt. We gaan ervoor.
Tijdens het pakken kom ik het dossier van ons vruchtbaarheidstraject tegen en vind een formulier ‘persoonlijke keuzehulp bij beslissingen’. Ik heb het ingevuld voordat we aan het IVF-traject begonnen. Een zoveelste lijst om helder te krijgen hoever ik wilde gaan om zwanger te kunnen raken. Om mij te helpen overzicht te krijgen in een periode van onzekerheid en chaos. Ik was deze lijst vergeten. Ik heb zo vaak de mogelijkheden bekeken, de voors en tegens tegen elkaar afgewogen, de alternatieven uitgezocht en mijzelf de vraag gesteld: wat gebeurt er als we de volgende stap zetten in het medisch circuit? Wat als we niets doen? Ik heb binnen de grenzen van de mogelijkheden mijn eigen grenzen onderzocht.
Ik bekijk de lijst met vragen en mijn antwoorden en besef me weer hoe onmachtig ik me in die tijd gevoeld heb. Ik weet nu de uitkomst. Toen nog niet uiteraard. Het kiezen voor een IVF traject was niet eenvoudig. Het was spannend. Een vriendin die het traject had doorlopen zei eens tegen mij dat zij en haar partner na iedere teleurstelling steeds een stapje verder gingen. Iets wat ze op voorhand niet hadden voorzien. De grens werd steeds verlegd. Na elke teleurstelling kregen ze weer een nieuwe kans. Een nieuwe mogelijkheid. Dat gold ook voor ons. IVF was de laatste kans op succes. De laatste mogelijkheid om zwanger te raken. Misschien zouden we uiteindelijk succes hebben. Net als die vriendin. Misschien na één, twee of drie behandelingen. Dan zou ik enorm blij zijn dat we die kans hadden aangegrepen. Maar wat als het na al die pogingen niet zou lukken? Wat als de deur uiteindelijk definitief gesloten zou worden, omdat de grens bereikt is van wat medisch mogelijk is? Of financieel? Fysiek, mentaal? Het antwoord komt er sowieso. Er komt een dag dat je zekerheid hebt, maar je weet niet precies wanneer. Lukt het me die tijd goed door te komen? Kan ik de onzekerheid wel aan? Wil ik de uitkomst van de laatste kans eigenlijk wel weten? Waar ligt mijn grens?
Ik bekijk de vragen en de antwoorden. De eerst vraag is simpel: waarover moet u een besluit nemen? Het antwoord is duidelijk: IVF of niet. Die komt binnen. Ik had niet veel tijd meer. We hadden samen niet veel tijd meer. Mijn vruchtbaarheid holde achteruit en daar was niets tegen te doen. Overdenken, de alternatieven uitpluizen of het even op een laag pitje zetten waren geen optie. Ik móest een keuze maken. We moesten snel beslissen. Mijn vriend hoefde niet na te denken. Hij wilde er volledig voor gaan. Zo’n kans wilde hij niet laat liggen. Het was nu of nooit.
Ik sla de pagina om. Daar zijn ze. De voor- en nadelen op een rijtje gezet. De redenen om wel of geen IVF traject te starten. Oké. Daar gaan we. Optie 1: We kiezen voor een IVF traject. De voordelen van de behandeling heb ik genoteerd. Ik vergroot de kans op een bevruchting, de kans op een zwangerschap en daarmee de kans om moeder te worden. Dat is mooi, maar daarmee heb je nog geen zekerheid. IVF is geen garantie. En hoe belangrijk het voordeel is? Ik heb een hoge score gegeven. Het kán de beloning van alle inspanningen van de afgelopen jaren betekenen. Ik lees verder. De nadelen van een IVF traject. De ingrijpende behandeling zorgen voor nóg meer polonaise aan mijn lijf, meer gedoe en een enorme psychische belasting. De belasting geldt niet alleen voor mij, maar ook voor mijn vriend, voor ons. Ik laat dit antwoord op me inwerken. De zekerheid van de psychische belasting heb ik sowieso gezien de ervaringen met de onderzoeken en het IUI traject, de informatie vanuit het ziekenhuis en de verhalen van anderen. De nadelen zijn belangrijk en krijgen ook een hoge score. Ze wegen voor mij even zwaar als de voordelen van een IVF traject.
We kunnen ook besluiten het traject niet in te gaan. Dit is optie twee: Geen IVF. Ik lees de voordelen door. Een leven zonder medische mallemolen, het gevoel van vrijheid en het creëren van andere kansen voor ons zonder rekening te hoeven houden met een kind. Ik kan gemakkelijker gaan en staan waar ik wil en kies voor een leven zonder de verplichtingen die een kind met zich meebrengt. Door geen IVF behandeling te ondergaan heb ik onmiddellijk weer regie. We trekken dan zelf de stekker eruit en dat geeft rust. Althans op korte termijn. En hoe belangrijk dit voordeel is? Héél belangrijk. Ik ben de onzekerheid zat. Ik word er moedeloos van en snak naar zekerheid. Ik ben moe en wil door. Ik wil weten waar ik aan toe ben. En de nadelen? Geen IVF betekent dat ik voor bijna 100% de kans op een zwangerschap uitsluit. Ik zal nooit moeder worden. We zullen samen voor altijd kinderloos blijven. Ik voel me verdrietig als ik de antwoorden lees. Dat is een groot offer door één keuze. Ook hier heb ik aangegeven hoe belangrijk het nadeel is. De nadelen zijn wederom net zo belangrijk als de voordelen. Wel of geen IVF. Het is een lastig besluit.
We hebben uiteindelijk de knoop doorgehakt en zijn voor optie één gegaan. Bij de tweede IVF poging was het raak en er volgde een zwangerschap zonder complicaties. We hebben ontzettend veel geluk gehad. Ik ben opgelucht. Onze wens is uitgekomen en ik ben moeder van een gezonde dochter. Het is achteraf gemakkelijk praten. Ik was deze vragenlijst vergeten, maar nooit de twijfels over hoe ver we wilden gaan. Wat haalbaar was. Waar mijn grens lag. En de onze.
Ik stop het medisch dossier in de verhuisdoos en gooi de vragenlijst bij het oud papier. Ik weet de uitkomst. Ik heb zekerheid. Nu op naar het platteland. Naar ruimte, rust en frisse lucht. Mét z’n drieën.
Bib
