Soms heeft een verhaal maar één enkel woord nodig. Een woord waarin alle hoop, angst, verlangen en wanhoop zit gevangen.
Ik zie het woord vaker voorbij komen dan me lief is. “Negatief.” Gestruikeld over de volgende horde die te nemen is in een lang traject naar een zo gewenst kindje. Stapje voor stapje op weg naar het gedroomde resultaat. En dan: een enkel streepje dat het verschil maakt tussen intens geluk en allesoverheersend verdriet.
“Negatief”. Ik lees het verdriet en de wanhoop die is gevangen in dit ene woord. Ik proef de tranen. Ik voel de machteloosheid. Datgene waar je het meest naar verlangt is nou net datgene waar je geen invloed op hebt.
Na het verdriet zie ik langzamerhand weer kracht ontstaan, bij elkaar geraapt optimisme, hoop. Een nieuwe ronde. Of – na verloop van tijd – berusting in het zo gevreesde lot van blijvende kinderloosheid of het uitblijven van een zo gewenste volgende zwangerschap.
De knop gaat niet van het ene op het andere moment om. Rouwen hoort bij het proces. Het verdriet mag er in alle omvang zijn. Ik zie stuk voor stuk dappere en krachtige vrouwen en mannen. Mensen die een soms levensgroot verdriet meetorsen, maar zich toch staande houden.
Wat heb ik bewondering voor jullie allemaal. Een vruchtbaarheidstraject ondergaan is keihard werken, zonder garantie op een mooie uitkomst.
Wees trots op jezelf, je levert een topprestatie!
Marjolein
