We hadden een ideaalplaatje. Na ons trouwen stopte ik met de pil en waren we klaar om ouders te worden. Dat het niet zou lukken kwam toen nog niet in ons op. Nu zijn we elf jaar verder en kijk ik terug op deze periode. Het is anders gegaan dan ik bedacht had. Onze toekomst is anders dan ik bedacht had. Het nú is anders. Gelukkig kan ik dankbaarheid voelen voor mijn leven en hoe het gaat. We doen samen ontzettend veel leuke dingen en genieten van de vrijheid. Maar wat doe ik dan nu anders dan ik met kinderen gedaan zou hebben?
Motorrijden is iets wat mijn man altijd al wilde leren. Midden in ons traject om zwanger te raken haalde hij zijn motorrijbewijs en kocht de motor die hij al heel lang wilde hebben.
Ik heb steeds gezegd dat ik die hobby niet deelde en dat ik absoluut niet achterop zou gaan.
Maar wat ben ik blij dat ik toch een keertje onderzocht heb hoe ik het vond. Want nu is het een geliefde vrijetijdsbesteding van ons samen.
Zo gauw het voorjaar losbarst en het boven de vijftien graden wordt, springen we op de motor voor een roadtrip, een rondje langs de zee, even een ijsje halen, of een tocht langs de bollenvelden. We hebben in de afgelopen zes jaar met liefde al heel wat kilometers op elkaars lip gezeten. We hebben al twee mooie reizen naar Schotland en Noorwegen op de motor gemaakt.
Eén specifiek moment blijft voor mij heel treffend. Dat was toen we te horen kregen dat onze eerste ICSI-poging was mislukt omdat er geen bevruchting had plaatsgevonden.
Vlak na het telefoontje uit het ziekenhuis, waar we verslagen op reageerden, zei mijn man “trek je motorpak maar aan, we gaan rijden”. En dat deden we. We reden door een mooi stukje Friesland en lunchten bij het restaurant waar we ook onze bruiloft vierden. Juist dat moment samen op de motor heeft voor mij een belangrijke plek gekregen in mijn herinneringen aan de eerste ICSI-poging.
Nog een mooie herinnering is onze droomvakantie op de motor in Schotland. Ook weer midden in het ziekenhuistraject. Schotland stond al lang op ons wensenlijstje. Daar kwam toen het motorrijden bij. We ontmoetten onderweg stellen op de motor die verzuchtten dat de kinderen het huis uit waren en dat ze nu eindelijk weer samen op reis konden.
Ik voelde meteen het geluk dat wij hebben dat we dit nu samen kunnen doen. Niet hoeven uitstellen tot misschien ooit.
Een ander voordeel van het niet hebben van kinderen is voor mij de vrijheid om te gaan en staan waar we willen en wanneer we willen. Spontaan uit eten, een nachtje weg, een logeerpartijtje bij mijn zusje, een avondje oppassen, het kan allemaal. Wij hoeven geen oppas te regelen.
Ook zijn we heel beschikbaar voor andermans kinderen. We hebben geen kinderen van onszelf die op de eerste plek komen. We zijn er voor de kinderen van onze zusjes. Die kinderen brengen maar al te graag tijd met ons door. Het doet mij goed dat ik zo betrokken mag zijn bij hun levens.
Dit voelde overigens niet meteen allemaal als voordelen, ik heb gewerkt met een coach om het dramagevoel een plek te geven. En vanuit daar kon ik naar de energie van waaruit ik nu leef. Dankbaarheid. Ik heb de keuze hoe ik met mijn onvervulde kinderwens omga. Welke plek ik de drama geef, want verdriet komt zo nu en dan bovendrijven, net als de dankbaarheid en alle andere gevoelens. Het bestaat allemaal naast elkaar in mijn leven. Ik leerde luisteren naar wat ik nodig heb. Ik leerde hoe ik zelf in gesprek met anderen kan aangeven waar ik behoefte aan heb. Dat heeft ertoe geleid dat ik tegenwoordig veel minder last heb van zwangerschapsaankondigingen, dat ik fijne gesprekken heb met de mensen om me heen. Ik kan vertellen hoe het voor mij voelt, zonder drama. En wat voor mijzelf recent een eyeopener was: ik kan met een oprecht grapje reageren als iemand een opmerking maakt over mijn onvervulde kinderwens!
Iris
