Verandering
‘Verandering’ is het jaarthema voor 2021 bij Freya. Laat het woord verandering nou volledig aansluiten bij de fase waarin wij ons momenteel bevinden. Er is sprake van een verandering, waarbij eigenlijk alles van het hier-en-nu hetzelfde blijft, maar waarbij de toekomst er heel anders uit zal gaan zien.
Terugkijkend op 2020 was dit voor ons het jaar waarin we duidelijkheid kregen met betrekking tot onze kinderwens. Niet de duidelijkheid waar we op gehoopt hadden, maar wel de duidelijkheid waar we aan toe waren.
Waar wij 2020 nog hoopvol inluidden, met daarbij echt al wel de nodige angst, spanning en het grote WAT ALS?!-gevoel, sloten wij het ‘hopeloos’, maar met wel meer rust en duidelijkheid af.
Onze grote droom zal, naar alle waarschijnlijkheid, een grote droom blijven. Wij zullen waarschijnlijk nooit ons oh-zo gewenste kindje in de armen kunnen sluiten. Ons kindje, dat ik in gedachten al kan ruiken, voelen, zien. Ons kindje dat soms tijdens mijn dromen wel geboren wordt, maar dat er niet meer is als ik plots wakker word. Ons kindje waar ik onbewust al zo intens veel van houd, maar aan wie ik dat nooit kan laten voelen.
Dat voelt gek, soms leeg, verdrietig en het doet intens veel pijn.
Hoe kun je rouwen om een kindje dat je nooit hebt mogen krijgen, maar dat toch al zo eigen voelt? Hoe laat je die grote wens en het verlangen los? Hoe probeer je het ‘een plekje’ te geven? Dit zijn allemaal vragen die regelmatig door mijn hoofd spoken. Het antwoord hierop heb ik nog niet gevonden. Ik probeer het maar eens op te schrijven, wellicht helpt dat?
“Je moet proberen er niet zo mee bezig te zijn!”
“Laat het los, ga leuke dingen doen”.
“Focus je op iets anders, dan zul je zien…”
“Mijn nicht kon ook geen kinderen krijgen, maar toen ze terug kwam van die leuke reis, was ze ineens zwanger”
“Een vriendin van de nicht van mijn buurvrouw is ook heel lang bezig geweest. Die konden ook geen kinderen krijgen. Het lag aan haar. Ja ook IVF/ICSI, jaren bezig geweest, van alles geprobeerd. Nu is ze weg bij haar man, heeft een andere relatie en moet je nu eens zien… Toch gewoon 2 kinderen gekregen.”
“Ach je moet maar zo denken, kinderen zijn ook niet zaligmakend hoor”
Dit is een kleine greep uit de opmerkingen die ik in de afgelopen jaren heb gehoord op de momenten dat ik vertelde over onze kinderwens en het behandeltraject waarin we terecht waren gekomen.
En hoe lief en goedbedoeld de adviezen ook zijn, ergens doet het ook pijn. Het zorgde bij mij voor een nog groter gevoel van falen en het maakte mij wanhopig, want ik weet niet hoe ik het anders had moeten of kunnen aanpakken. We hebben ons leven niet stil gezet omwille van de kinderwens, maar het is ook niet iets waar je even ‘omheen’ kunt.
Al vanaf het moment dat wij samen zijn en onze kinderwens bestaat, ben ik mij altijd enorm bewust geweest van wat we samen hebben. We hebben het samen ontzettend fijn en goed. Een kindje zou voor ons een extra mooie aanvulling zijn op dit geluk. Alleen heb ik mezelf daarnaast ook altijd voorgenomen: hoe alles ook gaat lopen, wat er ook op ons pad komt, ik wil het niet ten koste laten gaan van ons huwelijk en onze liefde voor elkaar.
Ik denk dat wij dit beiden altijd voor ogen hebben gehouden. We hebben hier samen heel veel over gesproken. Alle keuzes die wij moesten maken, waren weloverwogen en altijd alleen als we hier allebei volledig achter stonden.
Ondanks de grote wens en het uitblijven van een kindje, hebben we in de afgelopen jaren wel geleefd en genoten samen. We hebben prachtige reizen gemaakt, gefeest, pretparken bezocht, familieweekenden gepland, gewoon seks gehad als we daar zin in hadden en niet alleen nog maar “op de klok”. We hebben niet alles stilgezet of alles alleen nog maar in het teken van onze kinderwens laten staan, maar dat neemt het verlangen en de wens niet weg.
Hoe mooi, fijn en leuk ons leven ook is, iedere maand als ik wakker word met enorme krampen en buikpijn, het toilet bezoek en zie dat het inderdaad weer ‘feest’ is, doet het gewoon verdomd veel zeer! Er gaat een steek van pijn en verdriet door mijn hart en ziel. Dat zet je niet even uit.
Ik ben me er inmiddels wel van bewust dat ik er geen ‘echte’ controle over heb. Dat ik er geen schuld aan heb dat ik niet zwanger heb mogen worden. Als het niet zo mag zijn, dan komt het niet. De natuur heeft uiteindelijk echt het laatste woord.
Na drie volledig doorlopen IVF-/ICSI- trajecten met de maximaal toegestane hoeveelheid hormonen en uiteindelijk maar één keer één embryoterugplaatsing, zonder resultaat, is het nu klaar. Stil! Uitbehandeld!
En dat voelt raar. Het is stil en klaar na inmiddels 3,5 jaar proberen, waarvan 1,5 jaar begeleiding in het ziekenhuis. Wat in de fertiliteitswereld relatief kort is overigens. Het ziekenhuis kan ons niet meer helpen. IVF en ICSI slaan bij mij niet aan.
We prijzen ons gelukkig dat we niet jaar in, jaar uit het ziekenhuis hebben hoeven bezoeken. Dat wij na ruim drie jaar ‘proberen’ en dus 3 IVF/ICSI-trajecten weten waar we nu aan toe zijn.
Althans, er is ergens nog een klein sprankje hoop, want er is nooit gezegd dat het spontaan niet kan. We hebben namelijk maar één gouden ei nodig! En dát is nu net het probleem. De eitjes zijn schaars en vermoedelijk is het gouden ei gewoon al eerder eens door het toilet gespoeld.
Met dat sprankje hoop heb ik momenteel dus een beetje een haat-liefdeverhouding.
Hoop doet leven zeggen ze. Maar blijven leven met het kleine beetje hoop dat er is voelt als één groot theater. Alsof ik mezelf voor de gek houd, mijn kop in het zand steek en niet geconfronteerd wil worden met de waarheid.
De waarheid die pijn doet, bang maakt, maar die juist ook kansen geeft en mogelijkheden biedt. Gelukkig zijn wij reislustig, houden we van de natuur en gaan we er graag op uit. Er is dus zeker ook een bepaalde nieuwsgierigheid naar ons leven, onze toekomst, zonder kinderen.
Alleen voor nu voelt het nog vaak alsof de tijd is doorgespoeld. Alsof we het mooiste (en ongetwijfeld ook vast het zwaarste) stuk uit ons leven overslaan en nooit zullen weten hoe het voelt om in verwachting te zijn, hoe het voelt om je kindje in je buik te voelen bewegen, het grote nieuws te vertellen aan vrienden en familie, te fantaseren over babynamen, het babykamertje in te richten. Nooit zullen we ervaren hoe dat eerste moment voelt dat je je baby kunt vasthouden en op je borst komt liggen. Nooit zullen wij weten hoe wij onze rol als papa en mama zouden vervullen en dat doet pijn. Al wil ik het niet, de pijn is er. Ik heb inmiddels geleerd dat de pijn er mag zijn en dat ik ook ruimte mag geven aan mijn verdriet.
2021 wordt voor ons een jaar waarin ik hoop meer rust in en liefde voor mezelf te vinden. Waarin wij samen onze plannen voor de toekomst verder kunnen uitstippelen en waarin we bovenal dankbaar zijn en blijven voor al het moois dat we samen hebben.
Rosanne
