Onbeweeglijk door het dikke roze skipak zit ze op de slee. De muts zakt bijna voor haar ogen. Haar wangetjes zijn rood van de kou en opwinding. Een jaar of twee, drie schat ik haar. Daarvoor de trotse vader die zijn dochter voor het eerst kennis laat maken met de wonderlijke winterse wereld. Ik vraag me af wie er meer geniet van dit moment: de vader of het kindje.
Ik sla het tafereel gade vanuit mijn knusse huiskamer. Op de bank, onder een dekentje. Boek, theepot en een schaal koekjes binnen handbereik. De poes spinnend bij mijn voeten. Berend naast me, in de weer met de instellingen van zijn fonkelnieuwe camera.
Mijn gedachten dwalen af naar mijn eigen droomkindje. Het kindje dat ik zo vurig wens, maar dat er na drie jaar nog steeds niet is. En eerlijk is eerlijk: de aanblik van de sneeuwpret aan de andere kant van mijn raam bezorgt me een steek van jaloezie. Zij beleven míjn droom, waar het onzeker is of ik die zelf ooit mag meemaken. Maar ik zie ook onvervalste sneeuwpret… Dit unieke moment kan ik niet voorbij laten gaan.
“Kom, we gaan naar buiten!” zeg ik tegen Berend. Ik wil voelen dat ik leef, ik wil dit unieke winterse weer beleven! Muts op, sjaal om, handschoenen aan en gáán. Natuurlijk gaat de nieuwe camera mee.
Nee, wij trekken geen slee achter ons aan. We lopen wél als een pas verliefd stel innig omstrengeld door het witte landschap. We stoppen om foto’s te maken. Voeren fijne gesprekken. We genieten van dit onverwachte cadeautje van de natuur. Het verlangen naar een kindje is groot. Maar vandaag realiseer ik me: we hebben ook veel om dankbaar voor te zijn 💜.
Thuisgekomen maak ik warme chocolademelk. Mét slagroom! Dat hebben we wel verdiend. Rozig en loom genieten we na: van de fijne middag, van hoe goed we het samen hebben, van de schitterende foto’s die Berend heeft gemaakt.
Wie zegt dat sneeuwpret is voorbehouden aan kinderen?!
Marleen
