Tijdens onze reis in Canada (2016) besloten we dat we graag een gezinnetje wilden. Na de reis zou ik mijn spiraaltje laten verwijderen. Bij terugkomst werd ons leven volledig op zijn kop gezet: Bart, mijn man, had kanker. Een intens zware chemo volgde met hierna een levensbedreigende operatie. Na de operatie blikten we samen met de huisarts terug op het ziek zijn, waarop zij zei: “Het zorgeloze leven dat anderen van jullie leeftijd hebben, komt voor jullie nooit meer terug”.
Bart heeft het gelukkig overleefd en hoe moeilijk deze periode ook was, we hebben er veel van geleerd en ik denk dat deze tijd de fundering is geweest voor ons ijzersterke band! In het jaar erna zijn we zelfs getrouwd en hebben we een fantastische reis naar Amerika mogen maken.
Door de kanker wordt er bij Bart geen zaad meer geproduceerd. Op een natuurlijke manier zwanger worden zat er helaas niet meer in. Vol goede moed zijn wij een ICSI-traject ingegaan. Inmiddels zijn we bijna 3 jaar en 13 terugplaatsingen verder zijn wij nog steeds niet zwanger.
Na 4 jaar doordenderen hebben we na de laatste terugplaatsing besloten een pauze te nemen van ons IVF-traject. Een moeilijke beslissing, want uiteindelijk willen we gewoon heel graag een kindje natuurlijk. Maar op dit moment voelt dit heel erg nodig en is direct doorgaan iets wat voor ons beiden niet goed voelt.
En wow, wat een goede beslissing is dit geweest. We beseffen nu pas, door uit de trein te stappen, hoe groot de impact is die het traject op ons heeft gehad naast ons normale leven. Terugkijkend kunnen we bijna niet bevatten hoe we nog steeds zo positief kunnen zijn en beseffen we dat we echt een parel van een huwelijk hebben, want: we vinden elkaar nog steeds zó leuk!
De dagen na de laatste mislukte terugplaatsing, nummer 13, waren uiteraard verdrietig met veel praten en een stuk verwerking. Maar er is ook zo veel lucht en ruimte voor ons ontstaan! Nieuwe deuren gaan ineens open, plezier mag weer toegelaten worden en het zorgeloze is weer wat terug gekomen. Wat een bevrijding! En wat is het fijn even niet voortdurend bezig te hoeven zijn met ziekenhuisbezoeken, het focussen op krampjes in mijn lichaam en alleen maar te leven in het nu zonder de zorgen voor later te hebben.
Het is wat gek om toe te geven maar soms denk ik dat ik er nog niet klaar voor was om moeder te zijn. Er is zo veel wat ik nog heb mogen doen en leren de afgelopen jaren. De afgelopen tijd ben ik door een grote transformatie gegaan: 17 kilo afgevallen en op het gebied van persoonlijke ontwikkeling heb ik onwijs grote stappen gezet! Het voelt alsof ik wat extra tijd heb gekregen om aan mijzelf te werken zodat ik later een fantastische moeder kan zijn vol levenservaring, die lekker in haar vel zit en een kindje veel te bieden heeft.
Nu ik terug kijk denk ik dat mensen (warriors!) in een traject zo veel van zichzelf vragen, zo lang doorgaan en daardoor soms misschien vergeten om echt te leven.
A l l w e h a v e i s n o w …
En NU ben ik gelukkig! Wij gaan de vruchten hiervan plukken en genieten van wat wel is. Want heel eerlijk? We zijn al gelukkig, we hebben alles al.
En wanneer wij er klaar voor zijn pakken we de draad samen gewoon weer op. We zijn ervan overtuigd dat er ergens een kindje op ons wacht, die wij mede dankzij deze pauze straks alles kunnen geven wat nodig is!
Melissa
