Middels dit portret heb ik geprobeerd om in beeld uit te drukken hoe het traject voelt, als je al lange tijd bezig bent om te proberen te bereiken wat voor zoveel mensen als ‘vanzelfsprekend’ wordt beschouwd.
Het intense gevoel van hoop, spanning, verdriet en onbegrip. Grenzen stellen en uiteindelijk weer verleggen. Alles aangrijpen wat er mogelijk is, en het dan tóch weer te veel vinden. Steeds weer de balans zoeken…
Hopen en niet durven hopen. Wanneer zeg je, het is genoeg? En, zal het ooit…..?
When the world says, give up… Hope whispers, try one more time. 🖤
