De periode van zwanger willen worden ligt achter me. Na hectische jaren heb ik die intense periode afgesloten. Toch ben ik weer even terug in de streepjes-tuur-modus. Maar wel om een heel andere reden.
Vage klachten. Een tikkeltje verkouden, een hoestje. Niets ernstigs, maar in deze coronatijd toch zorgelijk. De testafspraak bij de GGD is gemaakt, maar ik voel stress. Er liggen nog een paar coronazelftesten in de kast en ik besluit er één te doen.
Daar zit ik dan, het testje voor mij op tafel. Voorzichtig druppel ik het aangegeven aantal druppels op de test. De timer op mijn telefoon loopt. Mijn gedachten gaan terug naar toen. Turen naar dat tweede streepje dat al dan niet verschijnt.
Ik zie de parallel. De minuten die uren lijken, de adrenaline die door mijn lijf giert, de hartslag die omhoog schiet. Zenuwslopend. Maar wel met één groot verschil: nog nooit hoopte ik zo vurig op maar één enkel streepje…
Sigrid
