Het lijkt zo simpel en vanzelfsprekend, maar voor mij en nog velen anderen is het dat niet.
Iedere maand die worsteling met teleurstelling en verdriet,
dat ziet de rest van de wereld niet.
Alleen het moment dat het kindje in aantocht is wordt wereldkundig gemaakt.
Wat de stellen die dat ook graag zouden willen, soms in hun diepste raakt.
Natuurlijk zijn we allemaal blij voor die ander als het lukt.
Want zo klein en zo bijzonder,
dat is hoe dan ook altijd een wonder.
Met af en toe een keer een slik en een traan.
De hoop blijven houden dat wij die tijd ook beleven gaan.
Een tijdje terug dacht ik dit vaak,
en het is nog steeds belangrijk voor mij dat ik hiervoor waak.
Hard werken om doelen te bereiken daar ben ik goed in.
Echter is de kunst hiervan juist het loslaten, anders heeft het geen zin.
Loslaten, hoe doe je dat?
Ik denk dat de belangrijkste stap daarbij is om je te focussen op je eigen pad.
Iedereen is anders; bij de een gaat het langzaam en de andere snel.
Inmiddels ben ik er van overtuigd; het komt echt wel.
Focussen op waar je echt gelukkig van wordt.
Want om alleen maar te denken aan één ding, daar is het leven te mooi voor, en te kort.
Stoppen met drinken en niet meer genieten van het leven is het domste wat je kunt doen.
Helaas besefte ik dat niet, toen.
Nu zie ik in dat er meer is dan alleen dit.
Geniet, lach en leef, zelfs met je ogen dicht.
Dankbaar ben ik dat het niet meteen lukt.
Niet omdat ik het niet heel erg graag wil.
Maar wel omdat ik door deze worsteling mijn geluk naar een hoger niveau til.
Het neemt niet weg dat ik er nog steeds om pieker en huil.
Maar ik ben denk ik inmiddels wel geklommen, uit voor mij, de diepste kuil.
Ik zou graag een steun zijn voor mensen die ook worstelen met dit gevoel.
Iemand hierin op weg helpen, dat is mijn doel.
De reden van dit gedicht is laten zien hoe het voelt als het niet vanzelfsprekend is.
En dat ik juist daardoor nu wel heb kunnen vinden, wat ik anders mis.
Lisa
