Ik ben opgegroeid in een gezin met 8 kinderen. Drie van hen waren mijn jongere broertjes, de andere vier behoorden tot gezinnen voor wie mijn moeder gastouder was.
Op 7-jarige leeftijd hielp ik, als oudste, mijn moeder met het voeden van de kinderen, ze in slaap te brengen en leuke manieren te bedenken om hen te vermaken – ik vond het geweldig!
Op 12-jarige leeftijd vroegen mijn buren of ik hen kon helpen met hun pasgeboren baby. De moeder was nog aan het herstellen, maar de vader moest weer aan het werk. Ik heb mijn hele zomervakantie in hun huis doorgebracht en voor dat kleine babymeisje gezorgd – ik vond het geweldig!
Op 17-jarige leeftijd begon ik mijn bacheloropleiding in het onderwijs en stond ik voor klassen met meer dan 30 studenten. Ouders kwamen regelmatig naar me toe en vroegen me om tips om om te gaan met het pubergedrag van hun zoon of dochter – ik vond het geweldig!
Op 24-jarige leeftijd nam ik een baan als au-pair voor 3 jongens (2, 4 en 6 jaar oud) in Parijs. Ik zorgde voor hen alsof ze van mij waren en reed hen overal naartoe, van school naar muzieklessen, gymnastiek en karate – ik vond het geweldig!
Op 26-jarige leeftijd vertrok ik naar Nepal, waar ik naast het lesgeven op verschillende lokale scholen mij hard maakte om de leefomstandigheden en toekomstmogelijkheden van Nepalese kinderen te verbeteren. Ik bracht mijn dagen door omringd door kinderen – ik vond het geweldig!
Een paar jaar later liet ik mij omscholen tot postpartum doula en niet veel later ook tot kinderslaap coach.
Op 29-jarige leeftijd was ik klaar voor mijn eigen baby.
Op 30-jarige leeftijd was ik klaar voor mijn eigen baby.
Op 31-jarige leeftijd was ik klaar voor mijn eigen baby.
Op 32-jarige leeftijd was ik klaar voor mijn eigen baby.
Op 33-jarige leeftijd was ik klaar voor mijn eigen baby.
Op 34-jarige leeftijd was ik klaar voor mijn eigen baby.
Op 35-jarige leeftijd was ik er klaar mee…
We leven in een maatschappij waarin doorzettingsvermogen en vastberadenheid vaak worden geprezen als de belangrijkste kwaliteiten die een persoon kan hebben. We vieren degenen die tegen alle verwachtingen in hun doelen bereiken en bewonderen hen die vastberaden en volhardend zijn. Ze worden vaak beschouwd als rolmodellen voor anderen. Maar hoewel deze eigenschappen zeker bewonderenswaardig zijn, is er ook een donkere kant aan deze culturele waarde van volharding waar we niet vaak over praten.
De waarheid is dat wanneer we vasthouden aan de mentaliteit van “geef nooit op”, we onszelf gemakkelijk kunnen verliezen in de strijd om onze doelen te bereiken. We duwen onszelf tot het uiterste en negeren onze eigen gezondheid en welzijn. We vergeten dat succes niet alleen gaat om het bereiken van onze dromen, maar ook om het vinden van balans en voor onszelf zorgen op de weg naar die dromen.
Stoppen is niet altijd een teken van zwakte, maar soms een teken van moed en zelfbewustzijn. Soms is het juist de beste beslissing die we kunnen nemen om ons eigen welzijn te beschermen en ons leven op een gezonde manier voort te zetten.
Ik heb persoonlijk ervaren hoe moeilijk het kan zijn om de beslissing te nemen om te stoppen met iets dat ik ZO graag wilde. Maar na zes pogingen met Intra-Uteriene Inseminatie (IUI) en drie pogingen met In-Vitro Fertilisatie (IVF), na het uitgeven van tienduizenden dollars en een relatie die flink op de proef was gesteld, had ik mij in zes jaar tijd mentaal en fysiek volledig uitgeput.
De druk om door te gaan met vruchtbaarheidsbehandelingen en niet op te geven was overweldigend. Maar stoppen was mijn daad van zelfliefde.
Geloof me, dat was de moeilijkste beslissing van mijn leven!
Rianna
