Zoveel meer dan slechts een medische behandeling

Nova-Luna (38) en haar partner (45) kennen elkaar twaalf jaar, zijn tien jaar getrouwd en zitten sinds zes jaar in verschillende fertiliteitstrajecten bij ziekenhuizen in zowel Nederland als in het buitenland. Ook zijn zij in contact met meerdere klinieken in het buitenland voor vervolgbehandelingen. Nova-Luna zit in een vervroegde overgang en heeft IUI’s, IVF-ICSI’s, escape IUI’s en eiceldonatietrajecten doorlopen. Helaas hebben deze inspanningen tot op heden nog niet geleid tot de gewenste uitkomst: het verwelkomen van een kindje.

Nova-Luna deelt: “In dit vruchtbaarheidsavontuur heb ik uitgebreid geschreven over onze persoonlijke (niet-medische) ervaringen. Het valt me op dat er veel aandacht is voor het medische aspect, maar de vele andere facetten die hiermee gepaard gaan, blijven naar mijn mening grotendeels onbelicht. Graag neem ik jullie mee in mijn gedachtewereld en alles wat daarbij komt kijken.”

Zoveel meer dan slechts een medische behandeling

Het leed dat een fertiliteitstraject met zich meebrengt is letterlijk met geen pen te beschrijven. Het is misschien wel het best verborgen leed. Het verbergen van dit leed komt niet zozeer vanuit taboe, maar meer omdat de angst op onbegrip te groot is. Ik heb er vaak over nagedacht of het wel zo verstandig is om hierover te praten vanuit zo een kwetsbare positie, roep ik dan niet nog meer ellende over mij heen? Ik zit immers niet te wachten op de goedbedoelde adviezen, meningen en tips die meestal verkeerd vallen.

Maar door er niet over te praten wordt het onbegrip en de onwetendheid alleen maar groter. Daarom is het belangrijk dat ik mijn gevoelens moet delen, als het niet voor een ander is, dan is het tenminste voor mezelf. Is het wel terecht dat ik me zo onbegrepen voel kan ik me hierbij afvragen.

Een fertiliteitstraject brengt een enorme mentale, psychische, emotionele en lichamelijke belasting met zich mee. Ook de tijd, energie en het geld wat ik hieraan kwijt ben is meer dan ik ooit aan mezelf heb besteed. Helemaal niets ter wereld zou mij kunnen voorbereiden op alles wat ik ervaar in dit fertiliteitstraject. De ziekenhuisbezoeken, onderzoeken, slechtnieuwsgesprekken, het geregel met werk, alle correspondentie, de medicatie, de bijkomende emoties, het verdriet, de angst, de grote teleurstellingen, de beslissingen die ik steeds moet nemen, en vooral maar moeten doorgaan. Het is allemaal slopend. Jaar in jaar uit. Naar de buitenwereld toe doen we ondertussen alsof er niks aan de hand is, dat vraagt het meeste van mezelf.

Van een succesvolle carrièrevrouw in …

Wat ik helemaal niet had zien aankomen was het verliezen van mijn identiteit. Ineens was ik van een succesvolle carrièrevrouw, een leuke en gezellige vriendin, een goede en sterke echtgenote veranderd in een worstelende, kwetsbare, vermoeide vrouw die er alles aan wilde doen om een kind te krijgen. Iedereen kijkt nu anders naar mij, ze vinden me nu niet alleen zielig maar vinden ook dat ik me vooral aanstel. Die blik is niet fijn. Vele vrienden ben ik hierdoor kwijtgeraakt. Maar het is een hele opgave om alles uitgelegd te krijgen, en wil ik dat wel?

Ik kijk ook anders naar mezelf, ik herken mezelf niet meer. Letterlijk en figuurlijk. Van een fitte superslanke diva ben ik door de hormonen en de overgang verandert in een opgezwollen sumo. Alles waar ik ooit waarde aan hechtte verdwijnt in het niet, niks is nu belangrijker dan het krijgen van een kind. Daar wijkt alles voor. Alle dromen en ambities die ik ooit had hebben geen prioriteit meer. Mijn toekomstbeeld ziet er zonder kinderen immers heel anders uit.

Het traject is een obsessie, ik ben er dag en nacht mee bezig. Loslaten gaat niet, loslaten kan niet. Het neemt alle tijd en energie in beslag. De tijd dat ik er niet mee bezig ben, voelt als verloren tijd. Het is dan ook moeilijk om te balanceren tussen werk, privé en het traject.

Een eenzaam traject

Ik heb het gevoel dat ik niemand heb tot wie ik mij kan wenden om even te praten of voor begeleiding, er is absoluut niemand die zou kunnen begrijpen wat ik doormaak.
Dit maakt het traject zo ontzettend eenzaam. Ik isoleer me zoveel mogelijk, tegelijkertijd voel ik me buitengesloten door iedereen terwijl zij zich van geen kwaad bewust zijn. Fijn dat er sociale media bestaat waar de verhalen van lotgenoten een beetje troost bieden.

Ik zou nooit verwachten dat iemand buiten deze gemeenschap mijn worstelingen ooit volledig zou kunnen begrijpen, maar tegelijkertijd hoop ik dat ze toch in staat zijn om mijn verdriet te erkennen. Hoe fijn zou het zijn als iemand me een keer zou vragen hoe het nou echt met me gaat.
Ik denk dat ik voor de meesten van ons praat als ik zeg dat dit het enige is wat wij verlangen van de omgeving.

De pijn die onvruchtbaarheid met zich meebrengt kent geen grenzen, het kent geen genade en laat de diepste littekens achter. Het is zo uitzichtloos, hartverscheurend, genadeloos.

Geschenk aan mezelf

Het heeft me één positieve verandering meegegeven, ik ben heel zacht geworden voor mezelf en wat harder geworden tegen de buitenwereld. Nee zeggen tegen een ander, betekent ja zeggen tegen mijzelf. Dat was een wijze en noodzakelijke les, een geschenk aan mezelf.