Onvoorspelbaar traject
Nova-Luna (38) en haar partner (45) kennen elkaar twaalf jaar, zijn tien jaar getrouwd en zitten sinds zes jaar in verschillende fertiliteitstrajecten bij ziekenhuizen in zowel Nederland als in het buitenland. Ook zijn zij in contact met meerdere klinieken in het buitenland voor vervolgbehandelingen. Nova-Luna zit in een vervroegde overgang en heeft IUI’s, IVF-ICSI’s, escape IUI’s en eiceldonatietrajecten doorlopen. Helaas hebben deze inspanningen tot op heden nog niet geleid tot de gewenste uitkomst: het verwelkomen van een kindje.
Nova-Luna deelt: “In dit vruchtbaarheidsavontuur heb ik uitgebreid geschreven over onze persoonlijke (niet-medische) ervaringen. Het valt me op dat er veel aandacht is voor het medische aspect, maar de vele andere facetten die hiermee gepaard gaan, blijven naar mijn mening grotendeels onbelicht. Graag neem ik jullie mee in mijn gedachtewereld en alles wat daarbij komt kijken.”
Onvoorspelbaar traject
“Als je hard genoeg werkt en hard je best doet, dan kan je alles bereiken in het leven”, dat is altijd mijn motto geweest. Maar dit geldt niet voor alles in het leven. Het creëren van nieuw leven wat zo logisch lijkt, heb ik niet in eigen handen. Het is bepaald door iets groters, noem het ‘t lot, waarover ik geen beschikking heb.
Met goede moed en vol enthousiasme begon ik met mijn fertiliteitstraject IUI-MOH*, waarbij de artsen verzekerden dat de kans op een zwangerschap zeer groot was. Volgens de voorspellingen zou ik maximaal vier pogingen nodig hebben. Maar bij de negatieve uitslag van elke poging werd de teleurstelling steeds groter en het verdriet steeds intenser. Het werd duidelijk dat dit pad niet makkelijk zou worden, sterker nog, het zou steeds moeilijker worden. Oefening baart hier duidelijk geen kunst, het verdriet went niet. De veerkracht nam af en de kwetsbaarheid werd steeds groter.
Ik deed er alles aan om mijn zwangerschapskansen te vergroten, denk hierbij aan minder werken, het elimineren van stressfactoren, massages, accupunctuur, yoga, meditatie, veel positiviteit en gezond eten. Een mindfulness leven. Niks mocht baten.
Jaren gingen voorbij, het IUI-MOH traject werd opgevolgd door IVF-ICSI en toen volgde de climax, ik zat in een vervroegde overgang. Ik was toen 36 jaar, ik was verwoest van verdriet, ik verloor mezelf en mijn leven veranderde voorgoed in een wereld waarin alles gewoon doorging. Het plaatje wat ik altijd voor ogen had en zo naar had uitgekeken was voorgoed vernietigd.
Acceptatie en transformatieproces
Tijdens het verwerken van het enorme verdriet dat ik genetisch geen moeder meer zou worden, begon ook mijn onderzoek naar de opties om mijn kinderwens via een andere weg in vervulling te laten gaan. Hierbij ben ik de wereld van eiceldonatie ingestapt en is mijn zoektocht naar een eiceldonor begonnen. Adoptie was mijn eerste keuze, maar wij werden genadeloos afgewezen vanwege de leeftijd. Dit proces zal in een latere blog worden verteld. Ook moest ik onder ogen zien dat de mogelijkheid bestond dat ik een kinderloos leven tegemoet zou gaan, hiervoor moest ik transformeren.
Het transformatieproces was en is een doorlopende activiteit, het vergt veel me-time maar het geeft mij een bepaalde innerlijke oerkracht. In de afgelopen jaren ben ik zo geabsorbeerd geweest dat ik mezelf was vergeten besef ik nu. De belangrijkste dingen in het leven laten zich helaas niet afdwingen, daar staat persoonlijke inzet los van. Mijn vrije tijd gebruik ik nu om bewust te genieten de mooie dingen in het leven, te schrijven en ik besteed tijd aan mijn hobby’s. Ik sta anders in het leven waarbij het strijden voor het krijgen van kinderen niet centraal staat, dat geeft rust en ruimte in mijn hoofd.
Ik kan me steeds beter identificeren met de nieuwe ongedefinieerde realiteit. De verbittering, het verdriet en de pijn zijn vervaagd en hebben plaatsgemaakt voor tevredenheid, geluk en bovenal acceptatie. Ik leef vooral in het hier en nu en accepteer het leven zoals het nu is, en dat is wonderlijk mooi!
Onvoorspelbare toekomst
Ik zit nog steeds in een fertiliteitstraject via eiceldonatie, de hoop en moed heb ik niet opgegeven, maar met de kennis van de afgelopen jaren sta ik er nu realistischer in. Mijn ziekenhuisbezoeken combineer ik met het doen van iets leuks, het nadenken over alle waardevolle momenten in mijn leven en het opschrijven van mijn gedachten. In alles is gelukkig zijn mijn eerste prioriteit, daarna komt de rest. Wat ik met zekerheid kan voorspellen is dat de toekomst niet voorspelbaar is.
Zijn jullie ook getransformeerd tijdens en na jullie trajecten?
_______
* IUI-MOH – intra uteriene inseminatie met milde ovariële hormoonstimulatie
