Vandaag nemen we afscheid. Afscheid van onze auto. Van de ruime gezinsauto die we ruim 14 jaar geleden kochten. Met daarbij de hoop dat de achterbank snel gevuld zou worden met onze kinderen….
En dan reisden onze kinderen met ons mee in de auto. Niet op de achterbank maar wel in mijn buik.
Maar in plaats van dat de achterbank zich vulde, werd de auto onze trouwe metgezel tijdens vele ritten noodzakelijk voor vruchtbaarheidsbehandelingen. In Nederland en later ook in België. De auto werd de plek waar we stresten als het verkeer tegenzat terwijl we op tijd moesten zijn voor een afspraak. Waar ik suf van de medicatie in slaap viel na een punctie of operatie aan mijn baarmoeder. Waar we wanhoopten als er weer wat tegenzat tijdens de behandelingen. Waar we boos waren na alweer een fout van een arts in Nederland. Waar we meezongen met de muziek op de radio als een bezoek wel een keer relaxt was verlopen. Waar we hoop hadden als we naar huis reden na een terugplaatsing. En een aantal keren leek de achterbank gevuld te gaan worden. Dan werd de auto een plek waar we lachten omdat de zwangerschapstest positief bleek te zijn. En dan reisden onze kinderen met ons mee in de auto. Niet op de achterbank maar wel in mijn buik. Maar iedere keer ging het mis. En zo werd de auto ook de plek van intens verdriet om het verlies van onze kinderen. En bij dit alles, liet de auto ons zelden in de steek. Was het onze veilige haven.
Het afscheid is moeilijk.
Maar nu, na ruim 332.000 km is de auto op. En mag ze na zoveel trouwe kilometers met pensioen. Het afscheid is moeilijk. Net als het afscheid van onze kinderwens. Maar beide lijken onvermijdelijk. De auto en wij gaan een nieuwe fase van ons leven in. De auto mag het rustig aan gaan doen. Of misschien toch nog even een haven vormen voor andere mensen. En wij? Wij zetten een nieuwe stap. Een stap in de verwerking van het onvervuld blijven van onze kinderwens. Zonder onze trouwe metgezel. Maar met een jongere en modernere auto. Met weer een ruime achterbank maar nu met het harde besef dat deze vrijwel zeker ongevuld zal blijven. Al reizen onze kinderen in ons hart en onze gedachten altijd met ons mee.
Met elkaar en met de nieuwe auto gaan we op weg naar de toekomst
Op weg met een nieuw perspectief. Al is en blijft dat moeilijk. Maar we hebben hoop. Hoop dat we onze weg gaan vinden. Hoe kronkelig die weg ook mag zijn. Samen zetten we door. Met de nieuwe auto. Die hopelijk net zo’n goede metgezel wordt als de oude maar nu vooral in goede tijden. En wie weet, rijdt er af en toe een neefje of nichtje – voor wie we gelukkig suikeroom en -tante mogen zijn – een stukje met ons mee.
Dank je wel oude, trouwe auto. Voor zoveel intensieve jaren samen. Het ga je goed.
Judith Vv
