1 op de 6 – Martine

MartineEind april 2010 werd bij mij PCOS geconstateerd. Gezien de lengte van mijn cyclussen, kon het niet anders dan dat er iets aan de hand was. Ik heb nog nooit een ‘rond-30-dagen-cyclus’ gehad. Ik mocht na mijn volgende menstruatie beginnen met Clomid, maar… ik bleek spontaan zwanger!

“Dit kindje maakte mij voor mijn gevoel moeder, maar dit kindje zou nooit ‘mama’ tegen mij zeggen.”

Helaas eindigde deze zwangerschap in juni 2010 in onze eerste miskraam. Dit kindje, dat ik 6,5 week bij mij mocht dragen, maakte mij voor mijn gevoel moeder, maar dit kindje zou nooit ‘mama’ tegen mij zeggen. Een miskraam komt wel vaker voor, maar toch. Dit kindje was zo welkom! Mijn man en ik hebben samen op onze manier afscheid genomen van onze droom en we probeerden opnieuw zwanger te raken.

Gelukkig raakten we direct weer spontaan zwanger en dat werd een “blijvertje”. Onze zoon sloten we, nu ruim vier jaar terug, in onze armen. Wat zijn we gezegend met onze mooie, lieve, knappe zoon. In de 1,5 jaar dat ik borstvoeding gaf, heb ik geen menstruatie gehad. Mijn cyclus bleef uit, terwijl mijn tweede kinderwens groeide. Ik dacht na over hoe het nu moest: onze zoon zo lang mogelijk borstvoeding geven en toch proberen zwanger te raken? Dat leek onwaarschijnlijk met mijn PCOS en uitblijvende eisprong. Ik had altijd de droom om ongeveer twee jaar tussen onze kindjes te hebben. Deze droom moest ik misschien maar laten varen. Toch gebeurde het onverwachte: ik raakte opnieuw spontaan zwanger. Maar ook dit kindje mocht niet langer verder groeien in mijn buik en we kregen onze tweede miskraam.

“Met mijn gevoel vergat ik te rouwen om het verlies van de zwangerschap.”

Ja, we hebben een prachtige zoon. Dus “moest ik maar gelukkig zijn met wat we hebben en daarvan genieten.” En dat deed ik. Met mijn hoofd! Met mijn gevoel vergat ik te rouwen om het verlies van de zwangerschap. Dit resulteerde in een heftige confrontatie tijdens de kerst, toen ik vernam dat iemand in onze nabije omgeving zwanger bleek te zijn van een tweede kindje. Ik zocht hulp en raakte dat jaar (2013) wederom zwanger, maar miskraam nummer drie volgde. Datzelfde jaar volgden miskraam nummer vier en vijf. Mijn droom vervloog. Mijn verdriet werd groter. Er zouden nooit twee of drie jaar tussen onze zoon en een broertje of zusje zitten.

In 2014 werd het donker om mij heen. Ik zat ruim een maand met depressieve klachten thuis. Weer volgden spannende tijden en miskraam zes en zeven vonden plaats. Dit is geen toeval. Maar de onderzoeken in Nederland lieten geen aanwijsbare oorzaak zien. De artsen zeggen dat de kans op een blijvende zwangerschap alsnog ruim 70% is. We houden moed en blijven proberen. Inmiddels slik ik weer Clomid om mijn kansen op een zwangerschap te vergroten. Hierdoor heb ik een regelmatiger cyclus. De kans op zwangerschap is hiermee groter, maar wat als ik weer een miskraam door moet maken? Zal het ooit nog een keer goed gaan?

“Zeven kindjes die niet verder mochten groeien in mijn buik…”

Na zoveel miskramen lukt het mij niet volop te genieten van wat er is. Want als ik dat zie, zie ik ook direct wat er niet is. Zeven kindjes die niet verder mochten groeien in mijn buik… Zeven kindjes die zó welkom waren! Ik doe het, genieten van wat er wel is, omdat het móet! Ik heb leren leven met de dag. Per moment. Alleen dan lukt het mij de mooie dingen waar te nemen. Dan word ik verrast door het wonder dat we mochten krijgen en waar we met alle liefde en dankbaarheid voor mogen zorgen.

Martine

Een gedachte over “1 op de 6 – Martine

  1. Hoi Martine,
    Poeh.. wat heftig! Je bent inderdaad gezegend met 1 kindje, maar tjee.. miskramen.. kindjes verliezen.. wat heftig voor jou, voor jullie! Heb je dit met hulp een beetje een plekje kunnen geven, of heb dit dit vooral zelf gedaan?
    Inmiddels is je blog al best wat ouder zag ik, maar hoop dat het met de tijd steeds een beetje beter met jullie gaat!

Geef een reactie