We hebben net Bruschetta besteld. Op de achtergrond speelt Italiaanse muziek. Ik heb uitgekeken naar dit avondje. Een avondje genieten, bijkletsen met Italiaans eten en drinken. We hebben elkaar een maandje niet gezien. Ik vind het fijn om bij haar te zijn. Als ik bij íemand mijn hart kan uitstorten is het bij haar. Samen zijn we ontzettend nuchter en positief ingesteld, maar we kunnen ook intensieve gesprekken voeren over wat ons bezighoudt. Soms huilen we bij elkaar uit. En dat bedoel ik niet letterlijk, we zijn allebei geen typische huilebalken.
Ik kijk naar de menukaart en twijfel of ik een goed glas Italiaanse rode wijn zal bestellen. Nog een kleine maand en dan de terugplaatsing van ons laatste embryo van onze tweede IVF-poging. We hebben een kleine pauze gehad om bij te komen van de laatste teleurstelling en het laatste traject waar ik zo ziek van ben geweest. Mijn gedachten buitelen alweer over elkaar. Zal ik nou wel alcohol doen of niet? Ik moet eigenlijk gezond eten… gezond en fit zijn voor ons laatste embryo. Want dat is iets waar ik wél controle over heb…
Als eerste op de hoogte van nieuwtjes? Meld je aan voor de Freya e-nieuwsbrief!
Ik word opgeschrikt in mijn gedachten. De bruschetta wordt gebracht. Ik zie het gezicht van mijn vriendin, het betrekt… Ook ik kijk naar de bruschetta’s. Het is anders dan ik dacht. Zij spreekt de woorden uit: “Is dit bruschetta?” De serveerster knikt en legt uit wat er op de broodjes zit. Wij kijken beiden naar de broodjes en denken allebei hetzelfde. In deze kleine teleurstelling hak ik de knoop door. Doe toch maar die rode wijn. Ik heb wel zin in iets lekkers. Dan kunnen we eindelijk proosten op haar aankomende vakantie.
Ik vraag haar of zij ook de rode wijn wil. Ze kijkt me niet aan… nee ze heeft geen dorst, ze neemt eerst even wat vocht. Ik heb honger en bekijk de broodjes. Zoals een goede vriendin betaamt laat ik haar eerst kiezen. Ze weet het niet zo goed en pakt aarzelend na een tijdje een broodje met kaas.. ik heb zin in tonijn. In twee happen is het broodje weg. Haar vork schuift heen en weer over het bord. Af en toe prikt ze in haar broodje. Ondertussen vertelt ze over de vakantie. Ik kijk naar haar bewegingen. Ze is anders, lijkt afwezig als ze haar verhaal vertelt en ondertussen blijft ze bezig met haar eten. Ze is nooit zo bezig met haar eten. Haar gezicht is vermoeid. Ik denk aan de wijn die ze niet wilde bestellen en langzaam dringt het tot mij door.
Op datzelfde moment, alsof ze het voelt, gooit ze haar bestek neer: “Fuck, ik weet echt niet hoe ik dit moet zeggen, maar ik ben zwanger.” Ik kijk naar haar gezicht, verdriet tekent zich af… Ik denk dat ik mijn onvervulde kinderwens nog nooit zo gehaat heb als op dat moment. Hoeveel pijn ik de afgelopen drie jaar tijdens de behandelingen heb gehad, de dagen dat ik niet eens zelf naar het toilet kon lopen, afhankelijk was van mijn prachtige man – het viel even in het niets toen ik keek naar mijn lieve vriendin die er zo tegenop keek of mij dit nieuws te brengen omdat ze mij geen pijn wilde doen. Ja, soms haat ik mijn kinderwens en de zwaarte die het op dit soort momenten geeft. Ik sla mijn armen om haar heen. Tranen staan in onze ogen. Bij ons beiden van geluk. Wauw, mijn vriendin wordt moeder!
Jane
Geef jezelf een lidmaatschap cadeau 🎁 !
