De impact van hormonen

Lieve Freya leden,

Herkennen jullie dat beeld en het geluid uit een film waarin een bom ontploft? Het moment na die ontploffing. De stilte. De verwarring. Die suizende piep in je oren. Dat is een beetje het beeld dat ik van mijzelf heb als ik terug kijk op de afgelopen week. Iets wat in compleet contrast staat tot met mijn eerdere blog. 

Na 4 dagen spuiten kwam er een tweede injectie bij. Deze sloeg in als een bom. Chagrijnig, weinig energie en erg gevoelig voor kleine zaadjes die onbewust geplant kunnen worden. Zo had ik die week ook mijn eerste echo om te controleren of de hormonen hun werk deden. Eigenlijk was alles in orde, maar het enige wat ik hoorde tijdens dit spreekuur, was de mogelijke optie dat de behandeling afgebroken zou worden als er niet genoeg follikels op de juiste wijze groeien. 

Er was totaal geen reden om aan te nemen dat dit zou gaan gebeuren deze cyclus. De arts zei nog dat als ze enigszins het idee had dat het die kant op zou gaan, ze het gesprek al anders ingestoken had. Echt geen reden tot paniek. Maar toch bleef het in mijn hoofd rondspoken. Zo positief en vol vertrouwen als dat ik de afgelopen paar weken was, zo onzeker werd ik ineens weer. En daar baalde ik van, want ik heb er in dit traject lang over gedaan vertrouwen te krijgen en te leren je nog niet druk te maken over het volgende hoofdstuk. 

Als ik terugkijk op de afgelopen week is het bewandelen van dit pad, stapje voor stapje, toch wel wat mij er doorheen heeft geholpen. De eerste stap was het zelf injecteren. De volgende was, hoe ga ik daar op reageren? Groeien er follikels? Mag ik de punctie ondergaan? Leven van dag tot dag. En je nog niet druk maken over iets wat er nog niet is. Hopelijk iets wat ik mee zal nemen de rest van mijn leven. Meer genieten van wat er nu is, en je niet druk maken over wat nog wel of niet komen gaat. 

Deze blog zal ik niet te veel ingaan op hoe ik mij heb gevoeld. Maar om jullie een klein idee te geven:

• ik heb bijna mijn contract van mijn werk opgezegd
• mijn mobiele abonnement stopgezet, omdat het niet ging zoals ik wilde
• ik ben een paar keer bijna uit mijn auto gestapt, want hoe durfde men zo te toeteren en mij op te jagen
• klanten de waarheid willen zeggen en ga zo maar even door.

Een kort lontje en niet het zonnetje in huis. 

Waar ik wel op in wil gaan is waarom ik in een opwelling mijn contract wilde opzeggen. Ik werd er namelijk mee geconfronteerd dat mijn werkgever er nu achter kwam dat ik er geen zeggenschap over had wanneer ik naar het ziekenhuis moest. Wat zou kunnen betekenen dat ik er een keer bij een belangrijke dag niet bij zal zijn. 

Enerzijds geeft hij mij alle vrijheid en vertrouwen, maar door een aantal gesprekken merkte ik dat hij eigenlijk helemaal geen idee heeft in wat voor situatie ik zit. En ondanks dat hij het niet rot bedoelt, heeft hij mij toch een rot gevoel gegeven. Dagenlang heeft mij dit gefrustreerd. Want wat denkt hij wel niet? 

Moet ik, naast alle onzekerheid, emotie, pijn, verdriet en hoop, mij hier ook nog druk over maken ? En er is echt uitgesproken dat hij mij al het vertrouwen geeft dit pad te bewandelen. Ik hoef niets uit te leggen. Ik krijg alle vrijheid. Maar toch heeft hij mij met zijn woorden geraakt. De reden dat ik hier aandacht aan wil geven is dat ik besefte dat er lotgenoten zijn die het nog veel slechter hebben getroffen. Je bent als werkgever verplicht je werknemers de ruimte te geven, maar er is een verschil tussen mensen oprecht de ruimte geven of de ruimte geven omdat het een verplichting is. Die ruimte hebben wij als werknemer namelijk niet. Wij hebben geen ruimte voor werkgevers die geen begrip hebben. Wij hebben geen ruimte voor extra druk. Wij hebben geen ruimte om ons nog rotter te voelen dan wij al doen. Sterker nog, voor mij persoonlijk werkt het averechts. Hoe meer begrip en ruimte ik krijg, hoe meer ruimte ik heb voor positiviteit, wat zich weer zal vertaalt naar een positievere werkneemster. Ik zou er echt voor willen pleiten hier meer aandacht aan te besteden. Ja, er is voldoende informatie beschikbaar voor de werkgever. Maar blijkbaar is dit niet voldoende. Ze hebben geen idee hoe precair de situatie is. 

Voor mij is het nog even zoeken naar hoe hiermee om te gaan. Soms vreet ik mijzelf op van frustratie, maar gelukkig heb ik ook veel momenten dat ik thuiskom en me realiseer wat het aller belangrijkste is. Er is geen plaats voor negatieve energie van anderen die niet tot jouw inner circle behoren.

Ook heb ik mij deze week gerealiseerd dat er dames zijn die dit traject alleen doorstaan. Dames zonder partner, waarbij de kinderwens zo onwijs groot is, dat zij ervoor kiezen dit traject alleen aan te gaan. De afgelopen week heb ik ontzettend veel steun gehad van mijn partner. Hij heeft mij geholpen met de injecties, heeft voor mij gezorgd en mij verrast met kleine gebaren. Ondanks dat ik een sterke persoon ben, die graag dingen alleen doet en aangaat, kan ik mij niet voorstellen dat ik dit alleen had moeten doen. En toch zijn er genoeg dames die dit traject alleen bewandelen. Waar kunnen zij hun ei kwijt? Waar vinden zij steun? Hoe doen jullie dit? Wat zijn jullie sterk! 

Het was een rare week. Niet gesport. Geen energie. Moe. Maar ik heb mij eraan overgegeven. Het geaccepteerd. Het gaat weer voorbij. Ik zou alle dames en heren, die naast de partner staan die met de hormonen moeten dealen, willen vragen extra lief te zijn en extra goed te zorgen voor jouw liefde. Want mij heeft dat oprecht geholpen. En ben je alleen? Heb jij geen partner maar zit je toch in het traject? Contact dan de Freya leden. Wij zijn er voor elkaar en voor jou. Je bent niet alleen. 

Liefs, Debbie