21 maart 2019. Alweer ruim een jaar geleden dat ik voor het eerst plaatsnam in de wachtkamer van de fertiliteitspoli. Ik was teleurgesteld en blij tegelijkertijd. Blij omdat we nu hulp zouden krijgen nadat we een jaar lang zelf geworsteld hebben met alle onzekerheid en teleurstellingen. Teleurgesteld omdat het niet op de natuurlijke weg kon gaan, omdat ik niet zelf zwanger kon worden, omdat mijn lijf niet zelf zwanger kon worden. Ik was ook nerveus. Heel nerveus. Nerveus voor de eerste ontmoeting met onze arts en met name heel nerveus voor het eerste lichamelijke onderzoek. Want dat is toch wel een ding… naast dat ik me figuurlijk al blootgeef door te praten over mijn grootste wens die maar niet uit lijkt te mogen komen, moet ik me ook nog eens letterlijk blootgeven door me uit te kleden en iemand toe te staan op het meest intieme gebied van mijn lichaam onderzoek te doen.
21 maart 2019. De dag waarop ik bij dit eerste onderzoek al mijn grenzen en gevoelens opzij heb gezet omwille van mijn kinderwens. De dag waarop ik door dat onderzoek een trauma opliep.
Ik heb mezelf gepusht om het onderzoek te ondergaan, want wat wilde ik graag antwoorden… Antwoord op de vraag waarom mijn lijf iets niet kon wat alle vrouwen om me heen wel leek te lukken. Ik wilde graag weten of daar een oorzaak voor was en of er iets mis was met mij. Ik wilde mezelf graag begrijpen en daarom zette ik alle gevoelens van angst en onzekerheid opzij en ben in die stoel gaan liggen.
Dat het onderzoek een traumatische ervaring voor mij is geworden haalde het laatste stukje vertrouwen dat ik nog in mezelf had weg. Het lukte me niet om zelf zwanger te worden en wat ik nog kón doen om die wens uit te laten komen, namelijk het ziekenhuistraject aangaan met alle onderzoeken en behandelingen die erbij horen, kon ik blijkbaar ook niet aan.
Ik was het vertrouwen in mezelf kwijt, het vertrouwen in de arts had ik nog niet en vertrouwen in de toekomst was op dat moment even helemaal ver te zoeken.
Vertrouwen. Dat bleek uiteindelijk het sleutelwoord voor mijn trauma. Ik leerde mijn arts na elk gesprek steeds beter kennen. Toen hij mijn vertrouwen uiteindelijk had gewonnen, verdween mijn trauma naar de achtergrond. Samen met een arts-seksuoloog heb ik daarna gewerkt aan het opnieuw opbouwen van vertrouwen. Vertrouwen in haar, vertrouwen in mezelf en vertrouwen op mijn gevoel.
Na bijna een jaar intensief vallen, opstaan en opnieuw proberen konden we in januari starten met de behandelingen. Ik neem mijn gevoel nu mee de stoel in. We gaan hand in hand. Ik luister ernaar en vertrouw erop. Als mijn gevoel ‘nee’ zegt, dan is het nee. Dan heb ik meer tijd nodig. Ik heb geleerd dat ik de regie over mijn eigen lijf mag houden, ook tijdens een onderzoek. Ik mag meer tijd vragen als dat nodig is. Ik mag aangeven wat ik nodig heb. Als mijn gevoel dan uiteindelijk ‘ja’ zegt is het ook goed en hoef ik niet bang te zijn voor een nieuw trauma.
Het vertrouwen in mijn lijf gaat met vallen en opstaan. Bij iedere teleurstelling, iedere negatieve test, loopt het een deuk op. Dan raap ik mezelf weer op, kijk even achterom naar wat ik al bereikt heb en verzamel moed om opnieuw te beginnen.
Veni, vidi, vici. Ik kwam, ik zag (en heb er keihard aan gewerkt) en ik overwon!
Ingrid
