Het is alweer een aantal jaar geleden, maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik werkte destijds op de marketingafdeling van een leuk bedrijf en we hadden een overleg met verschillende externe partijen. Het overleg startte met het obligate voorstelrondje.
Wat ik niet aan zag komen, gebeurde: iedereen stelde zich voor met zijn naam, functie en… aantal kinderen. Compleet met toevoeging jongen/meisje en de namen van het lieftallige kroost. Er gingen nog net geen foto’s over en weer, maar dat had voor mijn gevoel zomaar gekund.
Nu werd ik ineens in de voor mij zo ‘veilige’ werkomgeving alsnog geconfronteerd met het grootste gemis in ons leven! In deze setting ontleende ik mijn werkidentiteit volledig aan wat ik presteerde op de werkvloer. Ik kon niet pronken met kinderen, alleen met tot een goed eind gebrachte projecten. En hoewel dat natuurlijk ook iets is om trots op te zijn, voelde ik op dat moment de leegte op bijna de enige plek waar ik de pijn altijd zo goed wist te ontvluchten: mijn werk…
Marjolein
