“Heeft u nog vragen?”, vroeg ze. De fertiliteitsarts keek ons vriendelijk aan na het gesprek. Een gesprek van pak ‘m beet vijf minuten. Het duizelde met orkaankracht in mijn hoofd. In vijf minuten werd met een heldere en vriendelijke mokerslag de fundering onder ons complete idee van de toekomst weggeslagen. Mijn vrouw en ik keken elkaar vertwijfeld aan. “Nee”, was mijn antwoord. Eerst maar eens bijkomen.
Enkele jaren probeerden wij tevergeefs zwanger te worden. Via de huisarts begon de medische mallemolen in het ziekenhuis. Mijn vrouw mocht er als eerste aan geloven. Zij bleek – het perfecte wezen dat ze is – helemaal in orde. Het vervolg laat zich raden. Na twee keer een vernederend potje te hebben afgegeven bij het lab in het ziekenhuis, kwam daar die mokerslag. Ondanks dat ik me schrap had gezet, kwam die keihard aan.
Ruim een jaar later zijn we de trotse ouders van een wolk van een dochter. Ons wondertje, bijna letterlijk. We beseffen erg goed wat een geluk we hebben gehad en dat niet alle paren dat geluk hebben.
Het leek er echter lang op dat we geen ouders zouden worden. De diagnose bij mij was zeer slecht. Er waren amper bewegende zaadcellen en wat er bewoog, had mijn richtingsgevoel. Het ging alle kanten op behalve de juiste. ICSI was de enige mogelijkheid om zwanger te worden voor ons.
We hebben er gelukkig goed over kunnen praten. Dat is voornamelijk de verdienste van mijn vrouw. Ik verberg mijn gevoelens liever in een groot gat dat ik opvul met stomme humor om dat vervolgens goed dicht te trappen. Vervolgens deelden we het met naaste familie, de beste vrienden en uiteindelijk ook op het werk.
Mijn managers reageerden gelukkig met veel begrip. Eén van hen bracht me zelfs aan het lachen met de uitspraak “dus het Wapen van Brabant schiet losse flodders?!”. Mooier nog, hij bracht me in contact met een collega die in precies hetzelfde schuitje zat.
De opluchting van een uur praten met een lotgenoot is onbeschrijflijk. Over wat het doet met je mannelijkheid, de verbazing dat er geen behandeling bij de man mogelijk is, wat er bij je loskomt tijdens een dergelijk traject, over hoop en vrees. En niet te vergeten, over de bewondering voor onze partners. Onze partners die pijnlijke onderzoeken, vele prikken, puncties en terugplaatsingen hebben moeten ondergaan omdat er bij ons iets mis was. Ware heldinnen! Voor mij hielp het praten met hem enorm, volgens mij hielp het hem ook.
J.
Dit blog is verschenen in de Week van de Vruchtbaarheid 2020.
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid. Iedere dag plaatsen we een blog over ‘vertrouwen’, dat dit jaar het thema is van Freya én van de Week van de Vruchtbaarheid.
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen?
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen, waaronder 1 voor mannen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover me anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
Bedankt J.. Helder, krachtig en met een portie humor. Ik ben blij de ervaring van een man te hebben gelezen! Geniet van jullie dochter én van elkaar.