Door Tanja Schoep
Tanja Schoep (1982) woont samen met haar partner in het Groningse Haren. Na jarenlang geworsteld te hebben met de wens om een kindje te krijgen, beschouwt ze zichzelf inmiddels als definitief kinderloos. Ze is bezig haar weg daarmee te vinden. Via haar blogs probeert ze eerlijke en verbindende verhalen te delen, zowel over kinderloos zijn als andere thema’s.
Als coach en geestelijke begeleider begeleidt ze mensen bij kleine en grote worstelingen in en met het leven. Weet je welkom als je wilt reageren op haar blogs, dit kan via mail.
Misschien klinkt dit gek. En misschien vraag je je af wat je met deze info moet. Maar dit is hoe ik mij regelmatig voel. Ik ben een niet-moeder, in een wereld ogenschijnlijk vol moeders. Het is niet per se merkbaar voor anderen, maar voor mij is het een realiteit. De afwezigheid van een eigen kindje is af en toe de grootste aanwezigheid in mijn leven.
Jarenlang heeft mijn leven, in ieder geval voor een flink deel, in het teken gestaan van het vervullen van mijn kinderwens. Vorig jaar na de zomervakantie besloot ik om niet langer te proberen om zwanger te worden. Dat was een pittig besluit, waar ik veel tijd voor nodig heb gehad. Ik wilde een kindje maar ik had na een langdurige burn-out ook grote angst voor de invloed van hormonen bij een volgende behandeling. En ik was bang voor een nieuwe episode van de achtbaan tussen hoop en vrees, én ik vond dat ik niet mocht opgeven zolang er medische mogelijkheden waren. Daarbij zat ik in een onbewuste strijd met mijn eigen oordelen over mijn vrouw-zijn, niet-gevoelde grenzen, een gevoel van mislukking, en verwachtingen van mezelf en de buitenwereld. Ingewikkeld!
Het was en is er niet en gaat er niet komen
Maar goed, het is dus nu mijn realiteit: wij gaan geen kind krijgen. Het was er niet, het is er niet, en het gaat er niet komen. Hoewel ik het grootste deel van de tijd voel dat dit uiteindelijk het juiste besluit is geweest, worstel ik soms met de consequenties. Soms voelt het op allerlei manieren zó leeg en kaal. Voel ik verdriet als ik weer een gezellige gevulde bakfiets voorbij zie komen. En vliegt het toekomstperspectief me even naar de keel. Het is alsof het langverwachte en gehoopte volgende hoofdstuk in mijn leven (‘hoofdstuk ouderschap’) niet blijkt te bestaan. Alsof ik me in een soort levensloop-vacuüm bevind.
Trage vragen
Het afgelopen jaar vulde ik mijn tijd onder andere met hard studeren en werken. Daar heb ik enorm veel plezier in, en ik had het er op mijn manier druk mee. En als het weer zomervakantie is, en mijn to-do-lijst zich plotseling beperkt tot items als ‘luxaflex afstoffen’, merk ik dat er van binnen ruimte komt voor trage vragen.
Wat betekent dit voor hoe ik mezelf zie? Hoe wil ik eigenlijk mijn leven de komende jaren inrichten, zonder een kindje? Waar wil ik dan mijn tijd en energie aan besteden? Waar identificeer ik me mee, als het geen kind of moederschap kan zijn? Ik weet het nog niet..
Verwachtingen en aannames
Waarom deel ik dit? Omdat het een belangrijk thema is. Hoe verhouden we ons als vrouw tot moederschap, en niet-moederschap? In een wereld die barst van de verwachtingen en aannames over vrouwen, moeders en niet-moeders. Ik vind het niet eenvoudig.
En volgens mij stoeien veel vrouwen ook met de andere kant van de medaille: wie of wat ben ik nog, behalve moeder? Hoe kom ik hemelsnaam aan mezelf toe, naast deze 24/7 rol? Mag ik misschien soms ook spijt hebben? En die druk om een ontspannen-en-gezellig-alle-ballen-in-de-lucht-houdende-moeder te zijn…
Dus ik deel dit omdat het een belangrijk thema is, en ik ermee worstel. Ik vind het een gedoe. En ik weet inmiddels dat als ik iets een gedoe vind, dat ik meestal niet de enige ben. Ik denk dat veel van ons, moeder of gewenst of ongewenst of ongepland niet-moeder, gebaat zijn bij een eerlijk en genuanceerd verhaal. En dan helpen we elkaar door te delen. Als coach, begeleider, als mens is deze blog mijn begin daarmee.
Ik weet dat ik niet alleen ben met deze worsteling. En jij dus ook niet. Dat scheelt. Toch?
Lees ook Tanja’s andere blog:
