Feeling blue

Lieve Blue,

Een paar weken geleden was ik mij aan het voorbereiden op jouw komst.
Elk embryootje en cryootje heb ik een naam gegeven.
Jij heette Blue. Genoemd naar de Australische uitdrukking “true blue”… iets wat oprecht en waar is en bovendien enorm gewenst.

Op een bankje in de zon bij het UMC Utrecht heb ik met je kennis gemaakt.
Geen idee hoe je je dat voor moet stellen? Ik ook niet. Het is gewoon een gevoel.
Jij hoorde bij mij.

De afgelopen twee weken heb ik af en toe met je gepraat, me voorgesteld hoe je zou kunnen zijn.
Ik heb gehoopt dat je van een klompje cellen uit mocht groeien tot meer dan dat.
Dat mijn vijandige lijf het tegendeel zou bewijzen, dat het ook liefdevol kan zijn.
Ik heb in gedachten liefde en warmte naar je toe gestuurd en gemijmerd over wat er allemaal voor moois zou kunnen ontstaan…
Dat het er allemaal mocht zijn, voor jou.

Gisteren werd mijn gevoel bevestigd.
Jij was er niet meer.
Al een tijdje denk ik, want mijn lijf heeft je geen kans gegeven.

Ineens kreeg je naam een andere betekenis.

Feeling Blue = #unwell #unhappy #sad

Het is verscheurende pijn, intens verdriet.
Jaloezie voor wat ik weer niet zelf mag ervaren, een continu gevoel van falen…
Ik moet weer afscheid nemen van iemand, die zo mooi had kunnen worden. Je had zoveel potentieel.
Misschien was je een kleine draak geworden met 2 staartjes, of een ventje met een kuif met een abonnement op de SEH.

Lieve Blue. Feeling blue…

En Blue, het enige wat mij rest is mijzelf weer bijeen rapen.
Weet je dat er niemand is die je kan vertellen hoe dat moet?

Lieve Blue.
Het ga je goed.
Ik vergeet je niet.
Je was even op aarde en nu eeuwig mijn hart.

Kim

2 gedachten over “Feeling blue

  1. ❤️ Waauw heeeel herkenbaar en heel mooi geschreven.

    Helaas kan niemand ons vertellen hoe we de moed weer moeten verzamelen maar toch lukt het ons uiteindelijk en proberen we weer positief door te gaan. Dat is het enige wat we op dit moment kunnen.

    Succes en sterkte 😘

Geef een reactie