Het universum

Oké, vanaf dit moment, waarop ik op onze eigen loungebank lig in de zon uitkijkend over ons terras en het water, besluit ik om los te laten. Jawel, ik gebruik dat vreselijke woord. The forbidden word. Misschien niet eens zozeer loslaten, als wel dat ik het zwanger worden teruggeef aan het universum. Ik geef het uit handen. Het is niet aan mij of de artsen of mijn vrienden of mijn vriend om te bepalen wat er gebeurt. Waar ik wel voor heb gezorgd, is dat ik 5 kilo ben afgevallen. Ik ben heel erg trots op mijzelf. Mijn huisje is gezond. Indirect zorg ik dan voor mijn eigen moestuintje, zoals onze arts, onze held ooit zei. Als ik het uit handen geef, komt de ontspanning vast terug. Misschien is het niet eens zozeer uit handen geven maar vertrouwen terugkrijgen. Terug naar de basis, naar mijzelf. Ik met mijn eigen dromen en verlangens. Zoals iemand zo mooi de volgende woorden uitsprak: ‘We hebben allemaal ons rugzakje met een portie bagage en die kunnen wij niet elke dag meetorsen. Zo nu en dan moet je het lekker in de gang laten hangen’. Ik vind dat een goeie metafoor. Ik wil terug naar mijn eigen lijf, vertrouwen dat dit zijn best gaat doen bij de volgende behandeling en dat het zal proberen om het embryo te ontvangen. Dat gevoel, dat het embryo omarmd wordt en dat ik een mooi tuintje met aarde, zaadjes en bloemetjes heb gespreid.

Het universum is de natuur, mijn baarmoeder is nu ook de natuur, mijn moestuintje. Zonder operaties en medicijnen om iets onnatuurlijks tegenaan te gooien. En mijn baarmoederslijmvlies geef ik graag een steuntje omdat het al wat ouder is, daar kan zij tenslotte ook niets aan doen. Mijn lijf en geest moeten vertrouwen dat het nu is wat het is. Geen enkele God, vruchtbaarheidsbeeldjes, acupunctuur, een kwartier met mijn benen omhoog, wijwater op mijn buik smeren of kaarsjes branden in de Sagrada Familia kunnen daar iets aan veranderen. Ik heb alleen mijzelf, daar moet ik op bouwen en daar kan ik altijd op terugvallen, ook als het misgaat. De kans dat dat gebeurt is erg groot. Misschien wel het grootst. Want het universum heeft tot nu toe niet meegewerkt of het zien zitten of het gewild. Ondanks alle smeekbeden, wensen en geloof. Het universum zei ‘NEE’. De kans dat het nu weer ‘NEE’ zegt, is zeer waarschijnlijk. Daar ben ik niet op voorbereid. Ik gooi me er straks weer helemaal in en de kans dat ik die tik op de neus krijg is groot.

Ooooh, wat zou ik graag willen dat het universum tegen mij praat. Mij uitlegt over het waarom, waarom het niet onze tijd is, waarom het ons niet gegeven is of welke reden dan ook. Misschien niet eens zozeer een reden als wel dat het gewoon even tegen mij praat. Dat ik het eigenlijk hartstikke goed doe en toch nog blijf stralen, ondanks alles.

Voor nu laat ik de medische wereld en de artsen ver achter mij. Ik ga mij concentreren op mijn zegeningen. Mijn allerliefste prachtvent, mijn gezondheid, mijn gedachten die in staat zijn om te ontwikkelen en verder te groeien en te genieten. Mijn dierbaren. Ons huis op een fijne plek. Mijn vrijheid en ruimte om mij te bewegen. Waar ik wil. Ik ben dankbaar. Een kindje zou een schat van ontelbare waarde zijn! Misschien moet ik dat dan toch nog een keer vragen of vertellen aan het universum.

Oké, bij deze… Universum, mijn vriend en ik willen met heel ons hart en ziel een kindje. Tweeling of drieling mag ook… Kunt u ons dat deze keer geven?

Lieve warme en dankbare groet.
Lianne

(Dit is een dagboekfragment van Lianne uit 2014)

2 gedachten over “Het universum

  1. Beste Lianne,

    Wat heb je een mooie blog geschreven over jezelf en het universum. Ik schreef ook vaak over het universum en wil een klein stukje met je delen:

    Waartoe zal deze nieuwe poging leiden? De kansen worden steeds kleiner. Ik vrees voor de ergste uitkomst. En opeens voelde ik toch een enorme kracht en steun. Er komt een besef, we staan er niet alleen voor, het universum staat achter ons. Het hele universum staat achter ons! Het universum doet er namelijk alles aan wat in haar macht ligt om het leven voort te brengen. Alles in het leven is er op gericht om het leven weer voort te brengen. Ook bij ons. Ook bij deze poging weer. Ik houd me hier aan vast voor de volgende ronde.

    Lobke

    1. Hai Lobke,
      Dank voor je mooie reactie. ‘ grappig’ dat jij ook hebt geschreven over het universum en daarmee bezig was. Het zoeken naar houvast omdat je nooit duidelijkheid krijgt over het waarom. Wat een rollercoaster is het toch. Mooi dat jij die kracht voelde. Kleine beetjes van troost en houvast. Dank voor het delen.

Geef een reactie