Een aantal jaar geleden wisten wij één ding zeker: wij willen een kindje. Ik stop met de pil, en ga ervanuit dat ik snel zwanger ben. Niet wetende wat er nog allemaal op mijn pad komt.
Ik sta er niet bij stil dat het misschien niet makkelijk is om zwanger te raken. Er gaat een maand voorbij. En nog één. En nog één. Na een half jaar ga ik eens wat onderzoek doen op internet. Daar staat duidelijk: na een jaar niet zwanger, tijd om naar de huisarts te gaan. Maar ik heb geen haast, ik ben immers niet ziek en heb naar mijn idee weinig bij een huisarts te zoeken. Maar na anderhalf jaar nog steeds geen zwangerschap besluiten wij een bezoekje aan de huisarts te brengen. Ik, nog steeds totaal niet wetende wat er op mijn pad gaat komen, denk dat ik wel een pilletje zou krijgen en dat is dan dat.
Maar na lichamelijk onderzoek word ik doorverwezen naar het ziekenhuis. Op dit punt begin ik toch wel achter mijn oren te krabben. Het is denk ik toch allemaal iets serieuzer dan ik dacht. Voor ik het weet zit ik in de medische molen van onderzoeken, inwendige echo’s en hormonen spuiten. Van het totaal niet druk maken over het uitblijven van een zwangerschap naar iedere maand hysterisch zwangerschapstesten inslaan. Veel te vroeg doe ik testen en als ik ook maar dénk een tweede streep te zien ga ik alle lampen af in ons huis om te zien dat er echt een tweede streep zit. Ik maak mezelf helemaal gek. Ik vind het moeilijk om erover te praten, want er hangt gevoelsmatig misschien toch altijd nog een taboe op. En wat vertel je dan aan de mensen om je heen die wel kinderen krijgen? Lastig vind ik het allemaal maar!
Uiteindelijk ben ik zwanger geraakt en heb ik nu een kerngezond mannetje in huis en iedere dag weer besef ik hoe bijzonder dit geschenk is. Mijn zoon is geboren in juni 2019 en vrij snel daar na zijn wij weer begonnen met het traject. We willen graag een tweede en voor ons voelt het gezin niet compleet. Het is net of er iemand mist: een persoon die we nog niet kennen, maar toch missen wij deze persoon. Ik had sterk het idee dat ik op dezelfde manier snel zwanger zou zijn. Ik heb vandaag mijn vijfde inseminatie gehad en hoop op een positieve uitslag. Hierna mag het nog één keer en dan gaan wij over op IVF, voor ons het laatste station. Dit traject heeft ups en vooral vele downs. Gevoel van falen, gevoel van onbegrip, gevoel van schaamte en gevoel van alleen zijn.
Ik heb deze gevoelens de afgelopen maanden behoorlijk sterk gehad kan ik je wel vertellen. Ik ben hiervoor ook naar de huisarts gegaan. Ik wist even niet meer hoe ik met mijn emoties om moest gaan. Ik voelde me een slechte moeder, ik kon immers niet eens een zusje of broertje aan mijn zoon geven. Ik weet nu dat dit werkelijk nergens op slaat. Met de huisarts heb ik onwijs goede gesprekken gehad en dat heeft mij geholpen. Ik ben gegroeid en kijk naar wat ik wél heb. Ik heb een stukje rust teruggevonden, ik maak me minder druk om wat anderen vinden van ons traject. Dat had ik echt nodig. Ik accepteer nu wat ik kan, en dat is voor mij dit traject volgen. Wanneer het ophoudt weet ik niet precies, de tijd zal het leren. Ik weet inmiddels dat ik niks verkeerd doe en dat ik me zeker niet hoef te schamen. En alleen? Dat ben ik niet, want iedere keer zit die wachtkamer toch echt gevuld met vrouwen die niks liever willen dan een kind. En tegen al die vrouwen wil ik zeggen: wat zijn jullie ongelooflijk sterk.
Marinda
