Mannen, praat erover!

Beeld Martine van der Voort

Samen getrouwd. Gelukkig getrouwd zelfs. Je geniet samen en dan bedenken jullie dat je graag kinderen willen. Zo ging het bij ons. Getrouwd toen ik 29 jaar oud was en zij 27. Na ongeveer een jaar begonnen we aan onze grote wens. Zo simpel als het om ons heen leek, was het totaal niet.

Na 2,5 jaar proberen gingen we toch maar eens naar de huisarts. Die luisterde aandachtig en met veel begrip en stuurde ons door naar de gynaecoloog. Die liet een aantal tests bij mij uitvoeren en controleerde mijn vrouw, die niks leek te mankeren. Na diverse zeer ongemakkelijke tests, vooral die waarbij gecontroleerd wordt of de prostaat goed is, kwam de uitslag: mijn sperma was zoals dat heet “ernstig subfertiel” – oftewel: ik ben praktisch “onvruchtbaar”. De gynaecoloog zei letterlijk: “mevrouw, u zult nooit kinderen krijgen, in ieder geval niet met deze man”.

Wij zonken op dat moment weg in een heel diep gat. Na onszelf bij elkaar geraapt te hebben, zijn we met doorvragen doorverwezen naar het VU. Daar begon de voor ons toen direct al duidelijke term Medische Malle Molen. We kwamen aan bij de VU voor een informatiebijeenkomst en hadden ongeveer 20 stellen verwacht, maar het was een collegezaal vol. Voor ons gevoel zaten er wel 600 mensen in de zaal. We waren dus in ieder geval niet alleen… We kregen goede uitleg van de directeur van de IVF-/ICSI-afdeling van het VU en een expert die daar werkt. Beiden zeer bevlogen mensen, met veel passie om al deze mensen te helpen. De vervolgstap was dat ik ook bij het VU een potje in moest leveren. Snel kwam de uitslag: ja, ik had inderdaad slecht zaad, maar wel goed genoeg voor ICSI! We hadden weer een kans, we mochten weer hopen. Door de samenwerking tussen het toen nog West-Fries Gasthuis en het VU zouden de reguliere controles bij het WFG plaatsvinden en de daadwerkelijke puncties en terugplaatsingen in het VU. 

Wij hebben dus een afspraak gemaakt bij het WFG, waar we al snel groen licht kregen om te mogen starten met prikken. Ik zeg wel we, maar ik bedoel mijn vrouw. Vele spuiten en diverse controles voor de aantallen eitjes later mocht de laatste spuit gezet worden en mochten we naar het VU; tijd om te oogsten! Een flinke hoeveelheid eitjes werd geoogst en een paar dagen later hadden we een mooi aantal embryo’s. De hoop groeide.

Maar helaas, de ene na de andere terugplaatsing liep mis. Steeds weer opnieuw hoop opbouwen, weer naar Amsterdam, een hele serie embryo’s lang, weer prikken en dan steeds opnieuw de klap, de teleurstelling. Om ons heen veel lieve reacties, maar ook veel opmerkingen waar we niks mee konden. “Neem een hond”, “anders kunnen jullie toch adopteren”, “wil je een beetje zaad van mij”, om er een paar te noemen.

Vervolgens de ene na de andere zwangerschap om ons heen, heel leuk om te zien, maar ook zo vreselijk confronterend. En dan altijd weer het gesprek op ons missend geluk. Bijna net zo erg als de kinderverjaardagen die er logischerwijs op volgden. Natuurlijk moet dat gevierd worden, maar voor ons was het wel erg emotioneel. Ik werd er depressief van, ik kropte het op, praatte niet meer. Tot ik op een gegeven moment toch de stap durfde te nemen. Ik ging praten met Paatje, het werd een avond vol verhalen, emoties, drank en daarna lol en opluchting. Hij raadde ons een arts (natuurgenezer) in Leiden aan die zijn vrouw met MS al jaren met succes hielp om de MS onder controle te houden. Dit was ook op het moment dat de eerste serie/poging mislukt was en het ziekenhuis ons adviseerde om “gewoon” nog een keer hetzelfde te doen. Wij wilden dit niet, begrepen het ook niet goed, waarom nog een keer hetzelfde als je weet dat dat niet gaat? We gingen om ons heen kijken, gingen naar klinieken in Polen en Duitsland, maar de eindconclusie was: toch nog maar een keer hetzelfde proberen. Juist omdat we hier geen volledig vertrouwen in hadden gingen we ook naar die natuurgenezer in Leiden. Hij controleerde ons allebei volledig, met name bij mijn vrouw bleek dat ze een uitzonderlijk laag energieniveau had. Hij schreef een en ander voor aan kruiden(preparaten) soorten thee, drankjes voor mij en shakes (o.a. citroen/peterselie-sap – elke dag een glas). We merkten aan ons lichaam dat er iets veranderde, bijvoorbeeld doordat eczeem verdween.

Toen we, maar met name mijn vrouw, ons beter voelden zijn we weer opnieuw begonnen. Vol goede moed weer een nieuwe poging, weer eitjes geoogst, bijna overstimulatie gehad (veel te veel eiblaasjes) maar dit werd goed geremd. Uiteindelijk weer een mooi aantal embryo’s. Toen kwam de eerste terugplaatsing, helaas weer niet gelukt.

Ondertussen verkochten we ons appartement en kochten we een mooie grote nieuwe woning. Daardoor gingen we pas een half jaar later weer naar het VU voor de volgende terugplaatsing. Op de dag dat het VU onder water stond. Ik vergeet het nooit meer denk ik. Van tevoren hadden we gebeld of alles goed ging en ruim op tijd zijn we vertrokken. Alle wegen rondom het VU waren afgesloten door politie. Praten met de agenten hielp maar weinig, ze bleven beweren dat het VU was gesloten. Uitleg dat de desbetreffende afdeling gelukkig wel open was, en ook nog gelukkig zijn eigen (nood)stroomvoorziening had, overtuigde. Het geluk was met ons die dag, dat zeiden de behandelende zusters ook. Ik maakte een foto van het volgroeide embryo, alsof ik het wist… Want na twee weken… ja gelukt!

Inmiddels zijn we ruim drie jaar verder, onze dochter groeit goed, praat al veel en is gezond.

Ik hoop dat dit iedereen wat hoop geeft, en belangrijker: dat het mannen aanspoort om over de problemen te praten. Sinds ik erover ben begonnen merk ik dat er veel meer mensen zijn dan je in eerste instantie denkt die gelijksoortige problemen hebben. 

Onno

Geef een reactie