“Misschien moet je er niet zo mee bezig zijn”

“Misschien moet je er niet zo mee bezig zijn”. Dit is voor ons het meest gehoorde advies van de afgelopen jaren. Wanneer mensen de leeftijd van dertig bereiken of gaan trouwen, krijgen zij automatisch de vraag wanneer zij aan kinderen gaan “beginnen”. Want ja, kinderen krijgen is in deze maatschappij een vanzelfsprekendheid. Niet zo vanzelfsprekend is het als dat zwanger worden dan niet blijkt te lukken. Van grapjes dat “ze wel even voor komen doen hoe het moet”, tot het advies dat je het los moet laten. Maar hoe doe je dat, dat loslaten?

Op het moment dat jij en je partner besluiten om aan kinderen te ‘beginnen’ ben je enthousiast, blij en is het spannend dat jij en jouw partner een leuk geheimpje hebben. Je besluit de pil niet meer te slikken en wel te zien wanneer het raak is. Samen fantaseer je over hoe jullie kindje eruit zal gaan zien, hoe het zal gaan heten en discussieer je samen wat over de opvoeding. Elke cyclus lijkt het alsof je als vrouw van alles voelt in je lichaam. Ha, mijn borsten doen pijn, ik zal vast zwanger zijn. Of hee ik ben al zeker twee keer misselijk geweest, ja hoor, het is zover! Wanneer de menstruatie zich vervolgens aandient en het niet zo blijkt te zijn, slik je de teleurstelling weg en kijk je hoopvol uit naar de nieuwe cyclus. De teleurstelling wordt echter groter en groter als je lichaam je voor de zoveelste keer voor de gek gehouden blijkt te hebben.

Na een aantal maanden proberen begint het. Je begint je zorgen te maken of jullie dat koppel zijn bij wie het niet blijkt te lukken. De teleurstellingen en angst worden groter naarmate de tijd verstrijkt. Na minstens een jaar proberen ga je als koppel langs de dokter en besluit, na wat hard aangekomen grapjes over zwangerschappen, om je omgeving in te lichten. Het traject breekt aan en je loopt inmiddels elke week ziekenhuis in en uit. Je vagina is inmiddels je vagina niet meer, maar een kijkdoos waar het halve ziekenhuis al in heeft mogen kijken. Zodra je wakker wordt is je temperatuur meten het eerste wat je doet. Je volgt braaf alle adviezen op die je her en der krijgt. Van granaatappelsap tot warme voeten, van het vermijden van hormoonverstorende chemicaliën, tot je afbeulen in de sportschool om wat kilo’s kwijt te raken. Ondertussen wordt je omgeving wel zwanger en zit je overal – van je werk, tot thuis, tot bij vriendinnen – in de zwangerschap- en babyverhalen.

Het is merkbaar dat je omgeving zich geen raad weet met je uitblijvende zwangerschap. Ze komen ongevraagd met allerlei goedbedoelde adviezen. Want bij het nichtje van de vrouw van de buurman zijn oom is het uiteindelijk ook gelukt toen zij “het losliet”. Net of het onze eigen schuld is dat het bij ons niet lukt. Wat mensen vaak niet beseffen is dat door alles wat erbij komt kijken, het bijna onmogelijk is om iets los te laten wat je graag wilt en waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Je twijfelt aan je eigen lichaam en waarom jij en je partner het niet voor elkaar lijken te krijgen. Het nichtje van de vrouw van de buurman zijn oom heeft het niet losgelaten. Het is waarschijnlijker dat zij, na het zoveelste ‘laat het los-‘advies, besloten heeft om haar mond te houden.

Wij realiseren ons dat er niks is wat je kan doen aan onze situatie en snappen dat je je misschien machteloos voelt. Geloof me, dat voelen wij ons ook. Het enige waarmee je ons echt kan helpen is door af en toe eens te vragen hoe het gaat, erkennen dat het niet niks is en een luisterend oor te bieden. Na alle ongevraagde ontvangen adviezen is dat een advies dat ik graag eens ongevraagd terug zou willen geven…

Stéphanie

Geef een reactie