“Ik ben nog geen grote broer hè, mama?” vraagt mijn zoontje Reyan aan mij vanaf dat hij 4 jaar is. Hij gaat net naar de basisschool als hij erachter komt dat andere kindjes een grote broer of zus hebben of zelf een grote broer of zus zijn. Op het moment dat hij dit voor de eerste keer vraagt, zijn wij net een paar maanden aan het proberen om een tweede kindje te krijgen.
Bij Reyan werd ik binnen drie maanden na het stoppen met de pil spontaan zwanger. Wat een blijdschap! Ik was ook zó dankbaar! Met mijn zus als verloskundige en een aantal goede vriendinnen om mij heen die moeite hadden met zwanger worden, was ik mij er heel goed van bewust dat een zwangerschap niet vanzelfsprekend is. Hoe fijn is het dan als je zo gemakkelijk en snel zwanger bent. Een hele goede zwangerschap en bevalling volgden, met een gezond kindje als resultaat.
Door het goede verloop van mijn eerste zwangerschap gaan wij vol vertrouwen voor onze grote wens van een tweede kindje. Maar dan blijkt een zwangerschap maand na maand uit te blijven. Ik ben zelf al jaren bezig met persoonlijke ontwikkeling en een positieve mindset; dit helpt mij om het vertrouwen te behouden. Maar na het eerste jaar ga je toch een beetje twijfelen en volgt de onzekerheid. Mijn lichaam had dit toch al een keer eerder gedaan, dus waarom lukt het nu dan niet?
Die vraag wordt beantwoord als we voor onderzoeken in het ziekenhuis terechtkomen. We krijgen toen te horen dat de zaadkwaliteit van mijn man helaas niet goed is. Het zaad is niet goed genoeg voor IUI of IVF, dus het wordt direct een ICSI-traject. Dat ik spontaan zwanger was geworden van Reyan was óf een gelukje óf de zaadkwaliteit was vijf jaar eerder toch een stuk beter. We zullen het nooit weten.
Eén ding weten we wel: we willen alles proberen om toch ons tweede kindje te krijgen. Vol vertrouwen starten we met het ICSI-traject en daar begint onze rollercoaster. Het gebruik van de pil, jezelf leren injecteren met hormonen, de vele echo’s, de punctie om de eitjes eruit te halen en het wachten, wachten en wachten. Ik deel alles rondom ons traject op mijn Instagram-account en geloof echt in het doorbreken van het taboe rondom ongewenste kinderloosheid.
We zijn nu bijna twee jaar verder sinds de start van het traject. Vier keer hebben we terugplaatsingen gehad vanuit onze eerste poging, die allemaal zijn mislukt. Elke teleurstelling was heftig, wat heb ik steeds weer keihard gehuild. Het verdriet mag er zijn en heb ik ook echt gelaten voor wat het is. Door middel van het dagelijks schrijven in mijn dankbaarheidsboekje blijf ik wel altijd positief. Het helpt mij goed te focussen op wat er wél is in mijn leven. Ook het openlijk delen met mijn omgeving en op social media ervaar ik nog steeds als positief. Alle liefde en support geeft mij heel veel kracht. Ik was er ook volledig van overtuigd dat als het één keer zou lukken, als één keer een embryo zou blijven zitten en ik een positieve zwangerschapstest zou hebben, het dan ook weer helemaal goed zou gaan zoals bij Reyan.
En die dag komt. Op 5 augustus dit jaar krijgen wij het mooiste nieuws ooit. Na de verse terugplaatsing bij poging twee, is mijn bloedtest positief – zwanger! Wow, in drie jaar tijd hebben we dit niet een keer meegemaakt. Ik was zo dankbaar en blij, eindelijk was het gelukt en mogen wij nog een kindje krijgen. Doordat Reyan inmiddels bijna zeven jaar was kreeg hij aardig wat mee over de ziekenhuisbezoeken e.d. Hij wist dat dit voor ons nodig was ‘omdat we nog een baby wilden’. We zijn hier altijd heel open over geweest en hebben vragen zo goed mogelijk geprobeerd te beantwoorden. Op de dag dat het nieuws kwam waren wij een dagje in de dierentuin met mijn ouders en Reyan. Wij vertelden hem het nieuws gelijk en hij vroeg meteen: “word ik nu dan eindelijk een grote broer?”. “Ja, schatje, dat word je.”.
Drie weken lang kan ik genieten van de zwangerschap tot eindelijk de eerste echo gepland staat met zeven weken en twee dagen zwangerschap. Doordat ik me zo goed voel en ook al de eerste zwangerschapssymptomen heb, hebben we vertrouwen dat we een kloppend hartje gaan zien. Maar niets was minder waar. Bij de echo krijgen we namelijk niets te zien. Het enige wat zichtbaar is, is een leeg vruchtzakje. Er was dus wel een zwangerschap, maar het embryo is waarschijnlijk al heel vroeg gestopt met verder delen. Mijn hart breekt, ik weet even niet waar ik het zoeken moet en het vertrouwen dat ik steeds had, is even volledig weg! Ik kan alleen maar huilen. Deze pijn is niet te beschrijven. En ik weet: we moeten het Reyan ook vertellen. De gedachte daaraan breekt mijn hart zo mogelijk nog meer. “Lieverd, het was niet goed in mama’s buik, we moeten helaas toch nog iets langer wachten tot je grote broer wordt schatje”. “We wachten al heel lang hè, mama! We wachten al duizend jaar!”, is zijn reactie. En ja, zo voelt het inderdaad, maar toch houden we vertrouwen dat het ons op een dag gegeven zal zijn om nog een kindje te mogen krijgen en Reyan echt een hele grote broer mag zijn.
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid. Iedere dag plaatsen we een blog over ‘vertrouwen’, dat dit jaar het thema is van Freya én van de Week van de Vruchtbaarheid.
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen?
- Praat erover me anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
- Aanstaande maandag, 9 november, start de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3
