Terug in de wachtkamer van ‘mijn’ kliniek

Voor Freya was ik vandaag voor het eerst in lange tijd weer op de afdeling fertiliteit waar wij zelf onder behandeling zijn geweest. Vijf jaar geleden alweer sloten we hier ons eigen, jarenlange traject af.

Het blijft een magische plek, met allerlei herinneringen die uiteenlopende gevoelens oproepen. Het is voor mij zo veel meer dan een afdeling in het ziekenhuis. Het is een plek waar jarenlang mijn hooggespannen verwachtingen lagen, mijn innig gekoesterde hoop en mijn meest vurige wens: het kind waar we zo naar verlangden.

Al die gevoelens komen weer boven als ik de afdeling binnen stap. Het doet me meer dan ik verwacht. In de wachtkamer zitten patiënten. Ik herken de stilte die er heerst; zwijgende paren en vrouwen alleen, in afwachting van een echo, behandeling, evaluatiegesprek of bloedonderzoek. Zonder woorden voel ik de strijd van de mensen die hier zitten. Ik weet hoe moeilijk de onzekere tijd is waarin zij zitten. Hoe cruciaal deze periode is in hun leven; hoe de uitkomst van de behandelingen die zij hier ondergaan hun leven hoe dan ook op de kop zal zetten.

En hoewel ik zelf al een tijdje geen fertiliteitspatiënt meer ben, voel ik me intens verbonden met de mensen in de wachtkamer.

Marjolein

Geef een reactie