Daar zitten we dan… IUI-poging vijf is aangebroken. De een na laatste poging voordat we over gaan op IVF. Voordat we aan de IUI begonnen wist ik het zeker. Dit gaat ons helpen om onze grootste droom in vervulling te laten gaan. Al vrij snel had ik het gevoel dat er meer voor nodig moest zijn. Dat maakte ook dat we tweeënhalf jaar geleden de keuze maakten om bewust te stoppen met de pil. Het verlangen was groot, met hem wilde ik een kindje, samen oud worden. Het duurde even voordat hij er ook echt klaar voor leek te zijn. Na de vijfde maand ongesteld geworden te zijn, merkte ik dat hij er steeds meer van baalde. Je leeft er toch steeds meer samen naartoe.
En nu, tweeënhalf jaar later, zitten we alweer in onze vijfde IUI-poging. We blijven positief en optimistisch, maar oh wat is dat soms lastig. De derde poging voelde voor ons beiden zo goed. Vol vertrouwen gingen we deze poging in. Ik kreeg voor de eerste keer last van wat kwaaltjes. Gevoelige borsten, flinke vermoeidheid (maar ja, we zaten ook in een verhuizing dus wat wil je…). Wat was de klap dan ook groot toen ik op dag tien na de inseminatie ’s ochtends op stond, naar de wc ging en het wc-papier bij het afvegen lichtroze verkleurde. Na een dag veel huilen, heb ik mezelf bij elkaar geraapt en de knop om gezet. Kom op Ashley, driemaal scheepsrecht klinkt heel mooi, maar je hele leven loopt al niet volgens het boekje. Poging vier ging ik dan ook heel pessimistisch in. Dat had ik even nodig. Niet om alles negatiever in te zien, maar om mezelf even weer met beide voeten op de grond te zetten. ‘Nee Ashley, die gevoelige borsten zeggen niet dat je nu zwanger bent’. Toen ik op de tiende dag na de inseminatie dan ook weer ongesteld werd, heb ik er geen traan om gelaten. Natuurlijk voelde ik wat verdriet en vond ik het jammer. Maar het kwam niet zo hard binnen in vergelijking met de keer ervoor.
Nu zijn we begonnen aan de vijfde poging en blijf ik kracht putten uit de succesverhalen die bij IUI-poging vijf of zes toch nog zwanger zijn geraakt. Ik heb een goed gevoel bij de artsen in ons ziekenhuis. Maar het meeste vertrouwen heb ik in ons. We staan hier beiden zo sterk, positief en krachtig in. Dit gaat ons lukken. Misschien met een langere weg dan de meeste om ons heen, maar hé, iemand moet dat pad toch bewandelen? Wij kunnen dat wel! Samen met alle fijne familie en vrienden als supporters aan de kant van die weg die wij uit gaan wandelen.
Liefs,
Ashley
