1 op de 6 – Gaby

Hoewel een zwangerschap vaak begint met een romantisch beeld – ‘we vrijen en gaan een kindje maken’ – begonnen wij in een iets omgekeerde richting. Een miskraam… Deze kwam voort uit een zwangerschap die niet bewust was gepland. Er volgde een curettage. Op dat moment beseften wij dat dit kindje meer dan welkom was geweest in ons leven. En zo begon ons romantisch avontuur. Er was niets wat ons in de weg stond: we waren in de twintig, dus volgens de artsen ontzettend vruchtbaar en bovendien we waren immers al zwanger geweest. Dus wat stond er eigenlijk in de weg?

Er verstreek ruim een jaar en we stapten in 2005 in het huwelijksbootje. Want nu konden we alles nog op een verwachtingsvolle manier doen. Huisje, boompje en beestje. Er verstreek nog een jaar en helaas sloeg onze romantiek over in de verplichte temperatuurcurven en vrij-uurtjes. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis bleek na talloze testen waaronder zaadonderzoek en HSG, dat onze onvruchtbaarheid geen label kreeg. Zeker omdat ik eerder spontaan zwanger was geworden, zagen de artsen een IUI-traject positief in. In 2006 startten wij dan ook met onze eerste en hoopvolle IUI-behandeling.

“Na zeven jaar hadden we eindelijk een oorzaak, maar wat is de oplossing?”

Het is juli 2012 en we hebben inmiddels een heel traject achter de rug. Acht IUI-behandelingen met hormonen, twee spontane zwangerschappen die leidden tot een miskraam, twee zwangerschappen via behandelingen die in een miskraam eindigden, een eileideronderzoek, een hysteroscopie en twee curettages. En wéér lig ik in het ziekenhuis. Voor een kijkoperatie in verband met endometriose. Na aanval op aanval rondom mijn menstruatie kon mijn arts in Gorinchem eindelijk een goede diagnose stellen: endometriose is de oorzaak. Na zeven jaar hadden we eindelijk een oorzaak, maar wat is de oplossing? En zo kwam ik op vrijdag de 13e juli 2012 voor een kijkoperatie endometriose in het ziekenhuis van Tilburg terecht. Wie had dat kunnen bedenken, vrijdag de 13e…

In september 2012 sta ik aan de vooravond van ons IVF-traject. Want het wordt nu wel eens tijd voor de volgende en hopelijk onze laatste stap. Om mij goed voor te bereiden op alle afspraken tel ik nog een keer alle dagen na op mijn kalender. Hoe vreemd het ook klinkt, ik ben overtijd. Maar ja, hoeveel geluksmomentjes ‘overtijd’ wil je er hebben in je leven als je in de MMM zit? Ik herinner mij het gesprek met de IVF-arts als de dag van gisteren. ‘Overtijd? Ach, je hebt in de afgelopen periode ook zoveel meegemaakt. Een operatie, een oma die is overleden en het traject dat je nu ingaat. Straks ga je gewoon even bloedprikken en dan bel ik je vanmiddag op’. Het plannen van de afspraken ging door alsof ik het woord overtijd niet had genoemd.
Diezelfde middag belde de arts me op. Ze had de uitslagen van het bloedonderzoek binnen: of ik even wilde gaan zitten…

“Soms moet ik naar haar kijken om te beseffen dat zij er echt is.”

30 april 2013. Ik houd een wolk van een baby in mijn handen. Ze is lief, mooi en werkelijk waar het mooiste kindje dat ik ooit heb gezien. En ze is helemaal van mij. Soms bekruipt mij het ongeloof nog steeds en moet ik naar haar kijken om te beseffen dat zij er echt is. Na ruim 8 jaar is met haar komst onze diepgekoesterde wens werkelijkheid geworden.

Gaby

Geef een reactie