1 op de 6 – Caroline

Het is 1996 wanneer ik als 15-jarig meisje mijn 18-jarige prins op het witte paard  ontmoet. Ondanks onze jonge leeftijd dromen wij graag over onze toekomst. Onze liefde voor elkaar is groot en wij spreken de wens uit om ons geluk, als jonge ouders, uit te breiden met twee kindjes. Drukke jaren van studie en carrière maken gaan voorbij, maar in 2003 kopen wij ons huisje. Het begin van huisje, boompje, beestje. In 2005 doet mijn partner mij een romantisch aanzoek; hij wil onze liefde bezegelen met een huwelijk en een gezinnetje gaan stichten. 2006 is het jaar van veranderingen: ik word op een prachtige dag in juni ‘de vrouw van’ en een paar maanden later gaat de anticonceptie de deur uit!

Helaas wordt ons ‘oefenen’ niet bezegeld met een liefdesbaby. Na een klein jaartje volgt een bezoek aan de huisarts. Mijn partner en ik willen graag laten onderzoeken waarom wij maar niet zwanger worden. Mijn heftige menstruatie doet vermoeden dat er een medisch probleem aan ten grondslag ligt en er gaan maanden van onderzoeken van start. Als al mijn onderzoeken een goede uitslag geven, is het de beurt aan mijn partner om onderzoeken te laten doen. De uitslag daarvan komt binnen als een bom: de kwaliteit van het sperma is heel slecht en hij krijgt het stempel ‘sterk onverminderd vruchtbaar’. Met deze uitslag komen wij direct in aanmerking voor IVF; we krijgen een doorverwijzing naar professor De Sutter van het UZ Gent in Gent, België.

“Het is niet langer de vraag wannéér het gaat lukken, maar óf het ooit gaat lukken om zwanger te raken.”

In UZ Gent wordt het sperma opnieuw uitgebreid getest. De resultaten zijn teleurstellend; onze enige optie is ICSI. Helemaal blij ben ik als de 1e spuit met hormonen in mijn buik leeggespoten wordt. Maar er breekt ook een onzekere periode aan. Een periode waarin ik steeds onzekerder word. Het is niet langer de vraag wannéér het gaat lukken, maar óf het ooit gaat lukken om zwanger te raken. Je bent de controle kwijt over je lichaam, over jezelf en… over je relatie. Mijn partner kan en wil in die periode niet over onze ongewenste kinderloosheid praten. Maar na het mislukken van onze 1e ICSI behandeling heb ik de stilte en het taboe doorbroken. Naast alle steun die ik krijg van lotgenoten op het forum, wil ik het delen met onze naaste families en mijn beste vriendinnen.

We hebben 3 ICSI-behandelingen in Gent gedaan. Allemaal helaas zonder succes. Bij de 3e behandeling heb ik zware overstimulatie wat voor mij een spreekwoordelijke ‘door het oog van de naald’-situatie oplevert. Dit was onze laatste vergoede poging en het doek valt. Professor De Sutter stelt voor om mij door te verwijzen naar een psycholoog. Alleen is het op dat moment helaas al te laat. Het is echter niet het tere poppetje dat breekt, maar het is mijn stoere partner. Hij loopt letterlijk en figuurlijk weg van de situatie, van de ongewenste kinderloosheid, en ook van mij en onze relatie van 16 jaar!

“Het is het verlies van een droom, mijn gedeelde droom met mijn jeugdliefde.”

Wat betekent ongewenste kinderloosheid in mijn leven? Na jaren de controle kwijt geweest te zijn over mijn lichaam, over mezelf en mijn relatie, betekent dit voor mij het verlies van mijn droom. Maar ook: het verlies van mijn partner én een nieuw taboe… Want voor de meeste mensen is het niet voor te stellen wat de medische malle molen en de ongewenste kinderloosheid doet met jou als persoon en met je relatie. Mensen denken dat ze mij kunnen troosten met de woorden: ‘Maar het probleem lag toch bij hem, dus jij kunt toch alsnog zwanger worden..?’ Hoe maak je dan duidelijk dat het een medisch feit is dat ik met een andere partner wel zwanger kan worden, maar dat het verdriet er niet minder van wordt? Het is het verlies van een droom, mijn gedeelde droom met mijn jeugdliefde. Mijn droom om jong moeder te worden die helaas niet in vervulling gegaan is. Het verdriet van zo’n verlies en het alleen moeten verwerken van zo’n indrukwekkend traject. Daarbij het verlies van je partner en relatie is absoluut een rouwproces waar een taboe op rust!

Caroline

Geef een reactie