1 op de 6 – Helen

Ik ben 31 jaar als mijn jeugdliefde en ik besluiten dat het tijd is voor gezinsuitbreiding. De achterliggende jaren waren zwaar omdat ik op mijn 9e mijn moeder heb verloren aan borstkanker en in 2007 mijn vader is komen te overlijden. Dit intense verdriet heb ik door diverse therapieën een goed plekje kunnen geven en ik ben sterker dan ooit. Dat moet ook wel want helaas is zwanger worden bij ons niet vanzelfsprekend en hebben we te horen gekregen dat er alleen kans is op een zwangerschap via ICSI.

“Ik ga als gezond persoon het ziekenhuis in en kom er als patiënt weer uit.”

De dag dat ik mag beginnen met het spuiten van hormonen is een moeilijke. Ik heb nog nooit iets te maken gehad met ziekenhuizen. Ik ga als gezond persoon het ziekenhuis in en kom er als patiënt weer uit. De dag voordat ik mag starten met spuiten komt mijn schoonmoeder via euthanasie te overlijden. Net nu ik alle kracht nodig heb om de behandelingen te beginnen! Ik heb er bewust voor gekozen om op mijn werk maar tegen een paar collega’s te zeggen dat we de ICSI-behandeling starten. Ik wil een plek hebben waar ik “Helen” mag zijn i.p.v. “Helen de patiënt”. Het spuiten gaat goed en ik heb eitjes genoeg maar de punctie is verschrikkelijk. Zeker omdat er bij mij zoveel te halen is, zo’n 20 eicellen!

Er ontstaan 7 geschikte embryo’s! De wachtweken volgen….Wat is dat een onzekere en zware periode. Je denkt dat het goed gaat en voelt van alles in je lichaam gebeuren. Maar is dat echt? Of komt dat door alle hormonen? Na twee weken komt de bloeding. Wat een klap… Ik lig de hele dag compleet verslagen en intens verdrietig op bed. Maar met zoveel cryo’s hebben we nog kansen! De ene na de andere terugplaatsing vindt plaats, zonder succes. De kracht die ik had, is ver te zoeken. De omgeving snapt er weinig van, zij weten niet door welke achtbaan van emoties je gaat. Mijn vrienden hou ik op de hoogte met een ICSI-update per mail. De contrasten tussen onze werelden zijn groot. Zij hebben wel: een positieve zwangerschapstest, een echo waar een baby op te zien, een zwangere buik, een bevalling, kraambezoek, een kind! Ik gun het ze van harte, maar mezelf toch net even iets meer. Wij moeten ondertussen alles overdenken, blijven praten, hopen en volhouden.

Na alle terugplaatsingen is het tijd voor een periode van rust en bezinning. We gaan nog een keer voor een ICSI-behandeling. Dit keer hebben we 11 embryo’s! Geen enkele terugplaatsing is succesvol… Het is niet meer op te brengen. Na overleg met mijn partner, weten we het zeker: we stoppen met behandelen. De kinderwens is er maar ik heb in mijn leven te hard geknokt voor mezelf om me op deze manier af te laten breken. Mijn partner vindt het moeilijk, voelt zich ergens ook schuldig waardoor er afstand is ontstaan om deze behandelingen samen te ondergaan.

“Ik weet dat je door de pijn heen moet om er sterker uit te komen.”

Na een periode van bezinning en rust besluit ik te stoppen met de relatie. Ik wil alleen verder om te besluiten hoe ik mijn leven invul. Het is een moeilijke periode, een soort rouwproces dat ik helaas maar al te goed ken. Ik weet daardoor dat je door de pijn heen moet om er sterker uit te komen. Op dat punt ben ik nu.

Inmiddels ben ik 38 jaar, 20 kilo lichter, heb geen kinderen maar wel de wens om mensen te inspireren met al mijn kennis en ervaring. Ik heb ook dankzij mijn werk als voorlichter voor Freya geleerd dat ik mensen juist wel dat beetje energie kan geven in moeilijke tijden. Daarom organiseer ik via www.inspireert.nu inspiratiesessies. Ik bied mensen een plek waar ze even helemaal zichzelf mogen zijn en leer ze ondertussen hoe je beter kunt communiceren met je omgeving. Het taboe moet worden doorbroken. De herkenning die ik zie als ik mensen vertel over wat ik doe is precies de reden waarom ik het doe.

Helen

Geef een reactie