1 op de 6 – Lacta

lactaAls mensen mij vroeger vroegen wat ik later wilde worden, hoefde ik daar niet over na te denken: moeder! Ik wilde graag kinderen, liefst 3 of 4. Dus toen ik op mijn 24e stopte met de pil, hoopte ik dan ook snel zwanger te zijn. Helaas liep dat anders.

In mijn omgeving kreeg de één na de ander een kind. En een tweede. En soms zelfs een derde. Schoorvoetend werd me dat dan verteld. En natuurlijk was dat pijnlijk en confronterend, maar ik was ook oprecht blij voor de ander, gunde de ander dat geluk! En omdat ik altijd heel open geweest ben over mijn wens en mijn traject, was er ook veel begrip in mijn omgeving, wat mij enorm hielp.

Pas na 14,5 jaar (ik had ondertussen een andere relatie) werd ik zwanger. Wat was ik blij! Toen ik met 9 weken een echo kreeg, bleek het niet goed te zijn. Bijna 2 weken heb ik gewacht op de miskraam en deze was heftig, heel heftig. Maar ja, ik kón zwanger worden, dus wilde ik door!

Na een jaar merkte ik dat ik ‘op’ was en toen ben ik gestopt. Twee jaar later begon het echter weer zó te kriebelen, dat ik besloot tóch nog een poging te wagen en die was raak! Met een bekende donor deze keer, want ik was alleen, maar de wens was nog zó groot. Helaas liep ook dit uit op een heftige miskraam en toen ook de cryo het ontdooien niet had overleefd viel voor mij het doek.

Na 18 jaar (waarvan 15 jaar ‘actief proberen’), 9 keer IUI, 2 keer IVF en 2 miskramen kon ik niet meer. Ik kon en wilde mezelf dit niet nóg een keer aandoen. Ik heb heel erg getwijfeld of ik geen spijt zou krijgen, omdat ik niet álles had gedaan wat (verzekeringstechnisch) mogelijk is. Totdat ik me realiseerde dat ik alles gedaan had wat voor MIJ haalbaar en mogelijk was… En misschien zelfs meer. Ik had alles gedaan wat ik kon en nu moest ik verder.

Dat verder gaan bleek hard werken. Maar met de nodige hulp van lieve familie, vrienden én een goede coach kan ik zeggen dat ik sterker ben dan ooit. Het verdriet is niet weg. Sterker nog: dat mag er zijn, want dat is en blijft een onderdeel van mij.

Ik geniet weer van het leven! Ik zie nu ook de voordelen van géén kinderen hebben en ach… die zijn soms ook best lekker. Ook geniet ik van de baby’s en kinderen om me heen. Vooral van de kinderen van mijn zus, een tweeling van 6 jaar. Die hebben een heel speciaal plekje in mijn hart. Sinds een half jaar heb ik bovendien een onwijs lieve vriend (die 3 kinderen heeft) en sinds een maand een pup van nu 6 maanden en daar geniet ik enorm van!

1 op de 6… Dat ben ik… En het leven is mooi!

Lacta

Geef een reactie