1 op de 6 – Marion

Verliefd, verloofd, getrouwd. En dan… kindjes! Maar wat als zwanger worden niet  vanzelf gaat? Dan begeef je je ineens op ‘infertile ground’. Een nieuwe, allesoverheersende wereld in je leven. Ik nam mijn laatste pil. De eerste stap was gezet, vanaf dat moment was iedere dag spannend. ‘Zou het…?’ Ik voelde van alles. Leuk spannend was het toen nog, ons geheimpje! Totdat bleek dat ik geen gezonde cyclus kreeg. Ik werd door de huisarts doorverwezen naar het fertiliteitscentrum. Euh, welk centrum zeg je? Ik moest eerst het woord uit leren spreken! Een fertiliteitscentrum is toch voor mensen die verminderd vruchtbaar zijn? Na onderzoeken bleek dat ik niet op de natuurlijke manier zwanger zou worden, daar was het stempel ‘verminderd vruchtbaar’. Wat nu?

“Ik moest mezelf letterlijk en figuurlijk bloot geven aan al deze vreemde mensen.”

Zo onwerkelijk, overkomt ons dit? De mallemolen, de achtbaan, de verschrikkelijk zware jaren die op ons pad kwamen, hadden we niet kunnen voorspellen. Het begon met een simpel pilletje om mijn cyclus te stimuleren. Niet veel later moest ik mezelf dagelijks injecteren met hormoonspuiten. Om de dag gingen we naar het ziekenhuis voor echo’s, iedere keer een andere arts. Ik moest mezelf letterlijk en figuurlijk bloot geven aan al deze vreemde mensen.

Zwanger worden is zoiets intiems, maar nu moesten we dit met zoveel mensen delen. Lichamelijk en emotioneel. Om nog maar te zwijgen over de hormonen die door je lijf jagen en wat die doen met je gevoel. Ik keek toe hoe mijn grenzen vervaagden, hoe mijn vrolijke onbevangenheid en positiviteit ingeruild werden voor een onzekere, zorgelijke en incapabele versie van mezelf. Sommige dagen was ik mezelf én de hoop volledig kwijt. Mensen uit mijn omgeving deden hun best, maar niemand begreep echt hoe ik me voelde, wat deze achtbaan met je doet als mens, als vrouw. Na een mislukte poging heb je geen tijd om verdrietig te zijn, want op dag twee moet je de moed weer bij elkaar rapen voor weer een nieuwe poging, een nieuwe kans. Tegelijkertijd gaat ook het ‘gewone leven’ door. Onderstaand stukje komt uit mijn dagboek dat ik bijhield in die tijd:

“IKEA. Je kunt er van alles kopen. Keukens, banken, stoelen, tafels, keukenspullen, fotolijsten, afwasborstels, en… jawel, ook babyspullen! Zo veel te koop, waarom moeten die babyspullen dan zo schreeuwen? Waarom lijkt de helft van de vrouwen die hier rondloopt zwanger? Waarom zijn er zoveel kleine baby’tjes? Ik ben stik jaloers, boos, verdrietig, machteloos en opstandig! Waarom kan ik er nergens omheen? Mijn man en schoonouders lopen achter me. Wat denken zij? Moet ik het uitleggen? Ik schaam me. Maar verdorie, waarom ben ik degene die zich moet schamen? Ik heb me nooit méér alleen gevoeld tussen zoveel mensen.”

“Tegen geen enkele lotgenoot zou ik zeggen ‘Hou hoop, voor jullie komt het ook vast goed’ want dat weet ik simpelweg niet.”

Nu, jaren later zijn wij onwijs dankbaar en gelukkig. Op 30 oktober 2014 is onze zoon Luca geboren! Luca met de betekenis ‘het licht’ want dat heeft hij gebracht. Licht. Hoop. Het was het waard! Tegen geen enkele lotgenoot zou ik zeggen ‘Hou hoop, voor jullie komt het ook vast goed’ want dat weet ik simpelweg niet. Ik weet hoe machteloos je je kan voelen bij die woorden en daarom wil ik alleen zeggen: ik leef en voel met jullie mee en steek vaak een kaarsje aan voor alle wensmama’s en -papa’s.

Natuurlijk ben ik dolgelukkig en dankbaar voor mijn prachtige zoon! Toch heeft het moederschap mij ‘mijn verhaal’ niet doen vergeten. Het voelt ook gek de artsen niet meer te zien. We hebben hen leren kennen, ze maakten deel uit van zo’n intiem deel van ons leven. Wat zijn we hen dankbaar! Ik zou een boek kunnen schrijven over onze reis, ik ben voor altijd veranderd. De verwerking begint nu pas, en dat zal tijd kosten…

Marion

Een gedachte over “1 op de 6 – Marion

  1. Dag Marion,
    Wat een herkennende tekst. Mensen om je heen, begrijpen de pijn niet wanneer je weer iemand ziet lopen die zwanger is, of wanneer die mensen klagen dat het lastig is en ze misselijk zijn, want dat is iets wat je natuurlijk ook wil. Misselijk en emotioneel zijn begrijpt en ziet iedereen als je zwanger bent, maar niet wanneer het komt door de vele hormonen die je moet innemen om zwanger te worden.
    Het geluk van andere mensen wanneer ze verkondigen dat ze zwanger zijn, het kopen van babyspullen en het gaan naar weer een babyborrel, daar kan ik ook zo jaloers van worden. Maar het heeft hoop, hoop dat er zoveel mensen in het zelfde zitten en dat het ook vaak goed afloopt.
    dank voor je woorden van hoop, staan weer klaar om met volle moed te beginnen aan ons ivf traject.

Geef een reactie