1 op de 6 – Irene

Drie jaar geleden ben ik samen met mijn vriend Martijn naar Curaçao vertrokken voor zijn werk. Voor ons was dat het perfecte moment om aan kinderen te beginnen; de pil ging de deur uit!

Al sinds mijn eerste menstruatie ben ik zeer onregelmatig ongesteld. Toen ik voor ons vertrek naar Curaçao stopte met de pil, bleef de menstruatie helemaal uit. En jammer genoeg niet omdat ik zwanger was!

“De paashaas voor Pasen”, zo noemt onze arts mij. Overvolle eierstokken met niet volgroeide eitjes.”

Eerst weten we dit nog aan de stress van het verhuizen en het andere klimaat, maar na 6 maanden maakten we toch een afspraak met de gynaecoloog. De arts kwam al snel tot de conclusie dat PCOS, polycysteus ovarium syndroom, de meest voor de hand liggende diagnose zou zijn. Dit is een aandoening waarbij er meerdere vochtblaasjes groeien in de eierstokken en het gaat in veel gevallen gepaard met verminderde vruchtbaarheid. Een echo bevestigde zijn vermoeden: het beeld toonde overduidelijke PCOS-eierstokken. “De paashaas voor Pasen”, zo noemt onze arts mij. Overvolle eierstokken met niet volgroeide eitjes.

De arts stelde voor om mijn cyclus te stimuleren met hormonen. Na enkele mislukte pogingen bleek dat ik een zeldzame reactie had op deze medicatie: ik ontwikkelde cystes op mijn eierstokken. Tegenstrijdig genoeg moest ik aan de pil om hiervan te genezen. Ook zijn volgende behandeloptie, hormoonspuiten in plaats van pillen, leidde niet tot het gewenste resultaat. Ik was op en zag het niet meer zitten.

Onze arts raadde ons ‘ovarian drilling’ aan. Bij deze behandeling branden ze tijdens een kijkoperatie een aantal kleine eiblaasjes weg. Hierdoor kan er weer een cyclus ontstaan. Ik zag er als een berg tegenop, maar we besloten er toch voor te gaan. De uitslag was diep teleurstellend: de echo liet zien dat er niks veranderd was.

“Wij zouden geen kindje van ons tweetjes krijgen. Het wordt nu een kindje van Martijn, mij en een team van artsen, verpleegsters en lab-mensen.”

De teleurstelling sloeg in als een bom en ik kon de rest van de dag alleen nog maar huilen. Zelfs Martijn, die altijd de positieve noot erin hield, was terneergeslagen. Dat weekend zijn we er even tussenuit gegaan. We moesten alles op een rijtje zetten en alles bespreken. Wij zouden geen kindje ons tweeën krijgen. Het wordt nu een kindje van Martijn, mij en een team van artsen, verpleegsters en lab-mensen… Inmiddels zijn we weer gestart met het spuiten van hormonen voor IUI, maar de controles tot nu toe zijn weinig hoopvol. We geven het een kans geven en anders wordt het IVF.

Vanaf het begin zijn we open geweest over onze vruchtbaarheidsproblemen, ook op Facebook. Wij vinden het zo makkelijker om mee om te gaan. Natuurlijk krijgen wij ook wel eens te maken met de bekende opmerkingen als “Je moet er niet mee bezig zijn” of “Het komt wel goed”. Lange tijd heb ik ze rustig aangehoord, terwijl ik van binnen schreeuwde en huilde. Tegenwoordig spreek ik uit wat zo’n opmerking met me doet, ook dankzij artikelen van Freya die ik deelde op Facebook. En het is oké als je soms wil huilen, ook dat mag!

Irene

Geef een reactie