1 op de 6 – Rob en Petra

Vruchtbaarheidsproblemen taboe? Jazeker! Niet alleen in onze samenleving, ikzelf heb lange tijd dit taboe gesteund door slechts een enkeling te vertellen van onze bezoeken aan het ziekenhuis.

Dat Rob en ik na 10 jaar huwelijk geen kinderen hadden gekregen was inmiddels als gegeven aangenomen in onze omgeving. Het onderwerp kwam na een aantal jaar ook niet meer ter sprake en dat kwam eigenlijk wel goed uit. Ging een gesprek onverwachts toch die kant op, dan stuurde ik het subtiel een andere kant op. Nichtjes en neefjes werden geboren, vrienden, buren en collega’s kregen kinderen.

“Er zijn mensen die ons besluit niet begrijpen.”

Na de fase van onderzoeken kwam een behandelvoorstel vanuit het ziekenhuis. Het voorstel ging ruim over onze grens. Dit was niet de manier waarop wij samen kinderen wilden krijgen, dat hadden we helder. We zijn met veel verdriet gestopt, het onderzoekstraject was meer dan genoeg geweest. De consequentie van dat besluit is onvoorstelbaar groot. Niet alleen krijgen Rob en ik geen kinderen samen, ook zijn er mensen die ons besluit niet begrijpen. We lijken te leven in een maakbare maatschappij, maar in het geval van kinderen krijgen heb je ook een beetje ‘geluk’ nodig.

“Dat wij verder zullen gaan met een onvervulde kinderwens heeft mij tot het diepst van mijn ziel geraakt.”

Om het verlies vorm te geven hebben Rob en ik samen een ketting uitgezocht. Ik heb het nodig om dit verlies letterlijk bij mij te dragen en aan te kunnen raken. Het feit dat wij niet zomaar zwanger werden en verder zullen gaan met een onvervulde kinderwens heeft mij tot het diepst van mijn ziel geraakt.

“Rob en ik kunnen en durven inmiddels naar een toekomst zonder kinderen te kijken.”

Pas na ons besluit zijn we familie en vrienden langzaamaan gaan vertellen dat onze kinderwens onvervuld zou blijven. Pas toen zijn we ons eigen taboe gaan doorbreken. Mede dankzij online hulpverlening met specialisatie op die onvervulde kinderwens heb ik geleerd op welke manier ik dit verdriet kon delen met de mensen om mij heen zonder in te storten. Rob en ik kunnen en durven inmiddels naar een toekomst zonder kinderen te kijken. Wat een jaar geleden nog een donker gat leek te zijn, krijgt langzaam kleur. Het taboe doorbreken helpt daarbij.

Wij zijn dus 1 op de 6.

Rob en Petra

Geef een reactie