Rukbunker

zwangerschapstest

Ik ben op vele plekken geweest en ik heb me vaak genoeg ongemakkelijk gevoeld, maar niets vergeleken met het donatiekamertje van een fertiliteitskliniek. Gekscherend noemen wij het hoerloze peeskamertje ‘de rukbunker’. Als man een zeer troosteloze aangelegenheid. Als je nog geen slecht zaad had, kreeg je het er wel van.

Achteraf kan ik het analyseren, misschien zelfs met een helikopterview in perspectief zien, maar toen niet. Dat ik mijn vrouw en daarmee ons niet kon geven wat we wilden is al erg, je mannelijk ego wordt aangetast. Dat was een feit. Dat je niet door middel van seks zwanger kan raken is al onnatuurlijk. Dat je op vastgezette tijden met je broek op de enkels staat is ongemakkelijk en weinig opwindend. Maar hoe erg is het dan vervolgens om handmatig je toch al zwakke zwemmers in een hard plastieken bakje te laten kletteren. Ik heb er over nagedacht, maar ik denk dat soloseks niet voor niets soloseks is. Dat doe je alleen, hoogstens met zijn tweeën. Als dat namelijk niet zo was, zouden er meer mensen rukkend in de supermarkt staan, trekkend op een volle A7, masturberend in de voetbalkantine. Hoe anders is dat wanneer je in behandeling bent met je vruchtbaarheidsproblemen. Alle witte jassen weten ervan. En dat moet ook, want zij zijn de mensen die je kunnen helpen. De vrouw van de intake, de vrolijke jongedame bij de balie, de aardige mevrouw bij het afsprakenbureau. Iedereen weet waar en wanneer jij je hebt afgetrokken. Hoe bizar is dat? Ik kreeg het harde bakje met scherpe rand van de vrolijkerd van de balie. ‘Weet u hoe het werkt?’, vroeg ze nog.

In de wachtkamer zag ik vrouwen zitten, wachtend op pijnlijke puncties en hoopvolle terugplaatsingen. Een enkele man bladerde een Linda door, niet dat hij echt de artikelen las maar ach hij deed ook gewoon zijn best. Mijn opdracht leek simpel, binnen vijf minuten moest het bakje vol zijn. Nou ja, vol. Gevuld. Maar dat vergde enige oefening. Met een erectie min of meer naar beneden richten is topsport. Door de knieën, met gebogen hand, mijn voorhuid snijdend aan de rand van de pot was het me potverdikke gelukt. Met een rood hoofd was ik toch trots op mijn prestatie. Voor heel even.
Ergens schaam ik me nog steeds de ballen uit mijn broek. Omdat vruchtbaarheidsproblematiek nog steeds een taboe is. Leuker kan ík het niet maken, wel bespreekbaarder.

Ronald

Geef een reactie