Een rouwproces dat nauwelijks valt te begrijpen

Het leed van de wereld lijkt ver weg, je leven weegt zwaar, allesoverheersend.
Je gevoel is verscheurd, boos, leeg, lamgeslagen. Woede is dat wat je van binnen kapot maakt.
Geen relativering meer, alles is intens, rouw is leidend.
Je keert naar binnen of je haalt uit… het maakt niet uit wie je raakt.

Op de achtergrond fluistert je verstand. Het doet even niet mee.
Ongewenst kinderloos.
Nee!
Je onmacht bezweren met allerlei bijgelovige kunstgrepen en alle pogingen voelen even zinloos…

Je keert in jezelf, alle energie is nodig om op de been te blijven.
Het komt samen in een poging…
Zinloos optimisme, waardeloos verzamelde moed, loze hoop, eeuwig doorzettingsvermogen?
Er is niets wat je had kunnen doen om het te voorkomen, je blijft achter in totale verbijstering.

Woede vlamt op en wordt gedoofd door je eigen tranen.
Vanuit je omgeving een verwoede poging tot troosten en ondersteunen…
Bij een rouwproces dat nauwelijks valt te begrijpen.
Mensen die in al hun onhandigheid proberen te helpen.

Tijd heelt alle wonden, maar hierbij niet.
Je hebt een litteken dat niemand kan zien, in een maatschappij die ingericht is op het gezin.
De wonden worden bij elke nieuwe poging opengereten, zo ook het verdriet.
Het verdriet stopt niet wanneer alle mogelijkheden geprobeerd zijn.

Dit gevoel is er dag en nacht.
Soms is het draaglijk.
Soms ontneemt het je al je kracht.
En soms mag het er zijn, en kost het je niks, ogenschijnlijk.

Er is nog zoveel dat wel de moeite waard is, maar soms is het leven niet te overzien.
Laat het dan ook maar even zo.
Alles heeft tijd nodig.
Ook het helen van een gevoel dat nooit meer helemaal te helen is.

Luister naar het verdriet.
Laat het er maar even zijn.
Oplossen kan je het niet.
Wel erkennen van de pijn.

Het leed van de wereld kan je helpen om iets te relativeren in de grootsheid van deze aard.
Verdriet laat zich niet meten, ieder draagt zijn eigen last.
Neem het serieus, je bent het waard.
Wat helpt is betrokkenheid en dat je een beetje op elkaar past.

Verdriet heb je in 1.000 vormen en maten.
Vandaag overspoelt het jou, morgen vloert het mij.
Er is zoveel wat je kunt doen voor iemand, huilen, troosten, praten…
Het enige wat ik vraag is sta me bij…

Kim

2 gedachten over “Een rouwproces dat nauwelijks valt te begrijpen

Geef een reactie