Tien en zeven zijn ze nu. Onze twee mooie meiden. Onze meiden die ‘ontstaan’ zijn via IVF. Vijf jaar moesten we wachten op de geboorte van onze eerste dochter.
Vijf jaar en heel veel ziekenhuisbezoeken, behandelingen, verdriet, pijn, onzekerheid en tranen. En dan nóg hadden we geluk dat het na één IVF behandeling lukte. (Die mislukte IUI’s vergeten we voor het gemak maar even.) En dat geluk mochten we een paar jaar later nogmaals hebben. Wéér de eerste terugplaatsing raak. Het kón niet. Ik kón het niet geloven en dat vertelde ik ook tegen de verpleegkundige die me toen belde. Dit kán niet, je hebt de verkeerde voor je. Maar het was wel zo. Ik was bijna alle tranen en onzekerheid van de afgelopen wachtweken vergeten. Bijna.
Nu zijn ze al groot. En ik wist dat dé brief een keer zou komen. De brief met daarin de vraag wat we met die cryo’s wilden. En toen ‘ie kwam schrok ik toch. Wekenlang was het hier in huis de roze olifant in de kamer. Want hij wilde niet, ik wilde wel.
Van tevoren had ik ook niet verwacht dat de brief zoveel impact op me zou hebben. Dat ik er zo mee bezig zou zijn. Dat ik het, toch, zo graag nog zou willen.
Maar we deden het niet. Hij wilde het écht niet.
Ooit, voor we in de medische molen terechtkwamen, wenste ik drie kindjes. Nu ben ik dankbaar voor twee. Dankbaarder dan ik ooit had kunnen dromen. Als er iemand in onze omgeving zwanger is van een derde (of volgende) kindje voel ik ook nog een steekje. Ik had dat ook wel gewild. En het gaat niet meer gebeuren.
Van onze laatste drie cryo’s namen we dus helaas afscheid. Dat derde kindje dat ik ooit zo graag wilde, dat kwam niet. Een hele nieuwe behandeling zou ik niet zien zitten, maar die cryo’s? Die had ik eigenlijk graag terug willen laten plaatsen.
Het is ook goed, met deze twee mooie meiden. Soms heb ik er mijn handen aan vol, maar waar er twee eten kunnen er ook wel drie eten toch?
Ik draag nu een klein, doorzichtig hartje aan mijn armband. Mijn armband met daaraan ook een hart met de vingerafdrukken van onze twee meiden. En dat derde hartje, dat is voor het kindje dat er helaas niet mocht zijn. Mijn “always favourite what if”.
En ook, na ál die jaren, heb ik soms toch nog stiekem de hoop dat ik toch nog spontaan zwanger mag worden. Omdat me dat ook mooi, bijzonder, fijn lijkt.
Na al die jaren, met een wens die in vervulling ging, draag ik de vruchtbaarheidsproblemen nog met me mee. Die raak ik nooit meer kwijt.
Saskia
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022.
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen over cryo’s?
- Overgebleven embryo’s: deze opties heb je
- Embryodonatie: de mogelijkheid om overgebleven embryo’s te doneren aan wensouders
- De ontwikkeling van een embryo
- Het ontdooien van een embryo: 9 vragen en antwoorden
- Pagina Zwangerschap en Kind
Onze tips:
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
- Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3
