Over secundaire kinderloosheid wordt niet veel geschreven. Als het over kinderloosheid gaat, gaat het meestal over vrouwen die kinderloos zijn gebleven. Secundaire kinderloosheid is een onderwerp dat nog minder bekend is. Ik ben een vrouw die secundair kinderloos is gebleven.
Ik ben gelukkig met mijn gezin en mijn dochter, maar ik had graag een gezin van vier gehad. Deze droom is voor mij geen werkelijkheid geworden en dat heeft impact op de rest van mijn leven. Omdat dit iets is wat meerdere vrouwen meemaken, besloot ik deze blog te schrijven.
Dolgelukkig met onze dochter
Toen mijn man en ik trouwden, besloten we dat er snel een kindje geboren mocht worden. Het duurde een tijd voordat ik zwanger raakte en uiteindelijk werden er een paar onderzoeken bij ons gedaan waar niets bijzonders uitkwam. De arts adviseerde ons om nog een tijd zelf te proberen. Na ongeveer anderhalf jaar was het zo ver. Ik was zwanger en werd moeder. Dolgelukkig en blij waren we met onze dochter en we gingen een hele nieuwe fase in als ouders. We genoten volop van onze dochter, maar we moesten ook wennen aan het ouderschap en een fase waarin we minder tijd hadden voor onszelf. Na ongeveer drie jaar besloten we dat het tijd was om te gaan voor een tweede kindje, zeker nu onze dochter steeds zelfstandiger werd.
Het medische circuit in
Het leek me heerlijk om er een baby bij te krijgen als mijn dochter naar school zou gaan. Zo zouden we de zorg en opvoeding toch goed kunnen verdelen over twee kindjes naast ons werk. Ik droomde ervan om mijn dochter met onze baby naar school te brengen in een bakfiets. Ons meisje zou grote zus worden! Ik zag mijn kinderen in gedachten al samen spelen, opgroeien en plezier maken. Helaas bleef na een jaar proberen een zwangerschap uit en gebeurde er niets. Ik werd steeds onzekerder over mijn lichaam en de stress over het uitblijven van een tweede zwangerschap sloeg toe. We besloten om het medische circuit in te gaan.
Een zwaar traject
Na diverse onderzoeken in het ziekenhuis bleek dat mijn cyclus erg onregelmatig was. Daarom kreeg ik medicatie voorschreven en moest ik vaak naar het ziekenhuis voor controles. Ook moest ik heel vaak laten bloedprikken. Vaak was dat op onverwachte momenten. Ik vond het lastig al deze ziekenhuisbezoekjes te combineren met het moederschap en mijn baan. De medicatie had ook veel invloed op mijn lichaam en welzijn. Ik werd er erg somber van. Ik was zo veel bezig met het medische traject dat het mentaal niet goed met me ging. Iedere maand dat het niet lukte was een grote teleurstelling. Het voelde of alles voor niets was geweest en ik iedere maand weer opnieuw moest beginnen en een hoge berg moest beklimmen. Soms was ik zo verdrietig en teleurgesteld dat ik er slapeloze nachten van had.
Miskraam
Na lang proberen was het eindelijk zo ver: ik was zwanger. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik de positieve test in handen had. Mijn man en ik waren dolgelukkig met dit nieuws. Ik zat op een roze wolk. Helaas bleek na enkele weken dat het niet goed zat. Ik kreeg een miskraam en dit nieuws kwam hard aan. Het voelde alsof ik van een roze wolk in een zwart gat viel. Onze toekomstdroom viel in duigen. Geen kleuter en baby in een bakfiets, niet meer zwanger zijn, mijn toekomstbeeld zag er ineens heel anders uit. En dat viel zwaar.
Impact van een medisch traject
Ik was doodmoe van alle stress van het medische traject en mijn man en ik besloten na lang twijfelen er een punt achter te zetten. We wilden verder met ons leven en we wilden niet zo veel tijd en energie blijven steken in een traject waarvan de toekomst uiterst onzeker was. Het kostte ons te veel kruim. Hoe moeilijk dit besluit ook was, ik voelde aan alles dat dit voor ons de juiste weg was. Ik wilde weer gaan genieten van mijn gezin zonder de constante stress over een zwangerschap te voelen. Het hele traject, de miskraam en alles wat erbij kwam kijken kostte gewoon te veel. Een enorm moeilijk besluit, maar voor ons wel de beste weg. We zouden voor de rest van ons leven secundair kinderloos blijven.
Pleegzorg
Na deze miskraam en dit traject krabbelde ik langzaam op. Ik kreeg weer energie van dingen en pakte weer activiteiten op die ik graag doe, zoals schrijven. Ook kwam pleegzorg op ons pad. Het trok mijn aandacht en ik begon me er in te verdiepen. Na enkele gesprekken met mijn man, bezochten we een informatieavond over pleegzorg en besloten de STAP-cursus te gaan doen om pleegouders te worden. Inmiddels zijn we ingeschreven als weekend- en vakantiepleeggezin. We zijn heel benieuwd wat pleegzorg ons gaat brengen en wie weet komt er wel een pleegkindje in ons gezin. Het toekomstbeeld dat ik had is heel anders gelopen, maar dit beeld is voor mij ook heel mooi. Geen bakfiets met twee eigen kindjes erin, maar wel een dochter die naast me fietst en een pleegkindje achter op de fiets.
Rosa
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022.
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen?
- Rosa is blogger en heeft op haar blog Rosa Schrijft een driedelige blogserie geschreven over secundaire kinderloosheid
- Blog van Wiepkje ‘Je hebt toch al een kind?’
- Artikel Kinderwens en gezinswens
- Informatie over pleegzorg
Onze tips:
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
- Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3
