“Je hebt toch al een kind?”

Lief

Terwijl ik me laat neerzakken op de houten stoelen in de wachtkamer kijk ik om me heen. Het is rustig vandaag en het zal vast niet lang duren voordat ik geroepen word door de gynaecoloog. Vandaag heb ik weer een controle om te kijken of de hormonen hun werk doen. Als dat zo is, komt er een vervolgafspraak voor een mogelijke terugplaatsing.

Voordat mijn gedachten met me op de loop gaan haal ik mijn schrift en pen tevoorschijn; de tijd probeer ik door te komen door mijn gedachten te ordenen. Op de eerste bladzijde die ik opensla zitten vlekken. Tranen die gevallen zijn tijdens het schrijven en het lezen. Wat kunnen mensen je toch ontzettend troosten met woorden, maar net zo hard kwetsen.

“Je hebt toch een gezonde jongen? Geniet je daar niet van dan?” Ik weet nog precies wie dit zei en wanneer, ik voel de tranen weer branden achter mijn ogen. Ja, wij zijn één van die stellen die te maken heeft met secundaire kinderloosheid. We hebben een gezonde jongen waar we ontzettend van mogen genieten! Een spontane zwangerschap, een mooie baby in onze armen die inmiddels is opgegroeid tot een kleuter. We beseften al snel dat het ouderschap iets heel wonderlijks is. Dit wilden we zo graag nog een keer meemaken. Maar helaas, een tweede zwangerschap bleef uit…

“Oh, geniet er maar van dat je straks rust hebt als je zoontje naar school gaat.” Nee, daar kan ik dus niet van genieten want weet je hoeveel pijn het doet te ondervinden dat het zo stil is thuis terwijl we het zo graag anders hadden gewild.

Na diverse onderzoeken zijn we gestart met een ICSI-traject. Hormonen prikken, hormonen slikken, een pijnlijke punctie, wachtend op dat ene telefoontje of er een terugplaatsing komt, wachtweken, controles, teleurstelling en nieuwe hoop in een volgende cyclus. Dit is een deel van ons leven geworden. Een leven waarin we ontzettend dankbaar zijn voor alles wat we hebben ontvangen! Maar ook een leven waarin ik moest leren dat mijn verdriet er ook mag zijn, naast de blijdschap dat we al een kindje hebben ontvangen. Ik mag het een keer moeilijk vinden om weer zwangere moeders te zien op het schoolplein, trotse broers en zussen achter een kinderwagen. Verdriet en blijdschap gaan soms zo hand in hand! Ik herinner me nog dat een vriendin kwam vertellen dat ze een kindje verwachtte, samen hebben we gejuicht omdat er nieuw leven op komst was, maar er was ook ruimte voor tranen. Zulke momenten zijn zo kostbaar!

We hebben ontdekt dat we heel veel lieve familie en vrienden om ons heen hebben. Oprechte vragen die gesteld worden, een kaartje op de deurmat, een appje op een moeilijk moment, een warme omhelzing als er weer tranen vloeien.

We blijven hopen en verlangen naar een tweede kindje, we halen kracht uit ons geloof. We geloven dat het leven niet in onze handen ligt, maar dat God weet wat goed voor ons zal zijn. Ook als dat misschien wel betekent dat er nooit een tweede kindje zal komen. Maar daar denken we liever nog maar niet aan…

Lieve familie, vrienden, omstanders van mensen die te maken hebben met (secundaire) kinderloosheid. Deze tekst is ook voor jullie geschreven, misschien wel juist voor jullie! Beseffen jullie hoe lieve woorden ontzettend kunnen troosten, hoeveel liefde er spreekt uit een kaartje op de deurmat?

Ik hoop dat jullie echt tot steun mogen en kunnen zijn!

Terwijl ik opkijk, zie ik de arts naar de wachtkamer lopen, mijn schrift gaat weer dicht en hoopvol loop ik de onbekende toekomst tegemoet…

Wiepkje

Wil je meer lezen?

Geef een reactie