Ik ben twee dagen overtijd, waardoor de hoop weer vurig toeneemt.
Mijn partner Rens is bijna jarig, en ik stel me voor dat ons kindje zich dan aankondigt. Wat een prachtig cadeau dat zou zijn voor hem, om nooit meer te vergeten. Ik stel me ook voor hoe het is om het aan mijn ouders te vertellen, als we binnenkort naar de verjaardag van mijn moeder gaan. Ik zie voor me hoe ze reageren, de blik in hun ogen en hoe verheugd ze zijn.
Tegelijkertijd probeer ik niet te hard van stapel te lopen, mijzelf erop voor te bereiden dat het ook niet zo kan zijn. Dit gebeurde tenslotte al eens vaker. Gaandeweg merk ik dat de klachten – die ik een aantal dagen opmerkte – afnemen. Toch wil ik blijven geloven dat het goed zit, ik ben tenslotte nog niet ongesteld geworden.
Zaterdag tijdens het ontbijt, gebeurt het dan toch, ik bloed. Ik voel allerlei emoties – verdriet, boosheid, onmacht, hopeloosheid, pijn. Opnieuw moeten rouwen om iets wat er niet is – maar al wel zo tastbaar voelde. Woedend ben ik, bij de aanblik van moeders op fietsen met kinderzitjes, op personages in series die we kijken, op Rens, op mijzelf, op een hogere macht of God als die bestaat. Wat is de reden dat wij dit moeten doormaken? Waarom lijkt het ons niet gegund te zijn? Vragen waarvan ik weet dat we er geen antwoord op gaan krijgen…
Laura
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022.
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen?
Onze tips:
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
- Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3
