Doordat veel mensen wel zwanger raken, vrienden gewoon in die leeftijdsfase zitten; gaat het veel over baby’s (krijgen). En we zijn vanaf het begin heel open over geweest.
Dat voelt voor mij heel fijn. Omdat ik anders het gevoel heb dat een heel belangrijk deel van mij, er niet mag zijn. En dan ben ik automatisch ook minder emotioneel aanwezig, terwijl ik wel fysiek aanwezig ben. En dan vind ik mijzelf niet leuk. Waardoor ik onzeker word over mezelf. En dan in een onprettige onzekerheid-loop terecht kom.
En tegelijkertijd voelt het alsof ik al 2,5 jaar een update aan het geven ben tijdens borrels, over elke nieuwe stap. Elke keer weer: waar staan jullie nu? Oh hoe zit dat dan? Kunnen ze niet nog … of …? Hoe voel je je erbij? Soms vind ik dat super fijn, want het helpt ook in het verwerken. Maar soms heb ik er geen zin in. Dan wil ik niet die chick zijn die maar niet zwanger kan worden. Ik ben meer dan dat; ik kan ook toffe verhalen vertellen over werk, of andere dingen waar ik mee bezig ben.
Super moeilijk om in te schatten denk ik, voor vrienden. Mogen ze er wel naar vragen? Of niet? ‘Als je het er niet over wilt hebben, hoeft dat niet hoor’. Maar als ik het er dan niet over wil hebben, voel ik me vaak best wel schuldig. Alsof het persoonlijk was aan wie ik het niet wilde vertellen.
En soms is dat ook zo: soms is het persoonlijk. Dan zegt diegene net steeds dingen die niet fijn voelen. Wil diegene net te veel van mij horen, komt te veel met oplossingen of ideeën.
Iemand die ook in een soortgelijk proces zit, zei laatst tegen me: ‘het lijkt alsof ik in een soort parallelle wereld van mijn vrienden leef.’ Die snap ik heel goed. Mensen leven door, zijn aan het bouwen aan hun leven. Bij mij ligt het af en toe helemaal plat. Gewoon één complete mentale error, waar ik me probeer vast te grijpen aan een aantal dingen waar ik nog prima blij van word.
Ik maakte ook een lijstje voor vrienden/familie/omgeving:
Wat zeg je wel en wat niet?
● ‘Het komt wel goed, ik weet het zeker.’ Heel lief dat je dat denkt. Maar je weet het niet zeker. Je kan het niet zeker weten. En ik heb er eigenlijk niks aan om dit te horen. Plus je ontkent erdoor een heel belangrijk deel, namelijk: dat het misschien nooit zal lukken.
● ‘Heh wat onwijs klote. Ah schat, wat onwijs balen dit.’ Ja! Klopt. Helemaal eens. Super fijn, even samen schelden. Iemand die het niet probeert te fixen, maar je wel hoort.
● ‘Komt het niet door…? Hebben jullie … al uitgezocht? Heb je al … gedaan?’ Allemaal oplossingen verzinnen of redenen waarom het niet lukt. Tuurlijk doe je dat in het begin even. Maar na 2,5 jaar kan ik je verzekeren dat we al heel erg veel hebben gedaan. En al heel erg veel hebben uitgezocht. En dat dat al heel erg veel geld kostte, en energie. En dat je niet alle tips navolging kan geven. En dat je daar ook helemaal geen zin in hebt.
● ‘Oh, was de IVF-week een klote week voor je?’ JA. Dat was een klote week. Dat had je kunnen weten, want ik vertel je net dat het super super spannend was of we überhaupt eitjes gingen hebben om de punctie door te laten gaan. Dat is niet regenbogen en fun times. Dat is elke dag overleven tot je weer een echo hebt en hoopt op beter nieuws.
● ‘Kan ik iets voor je doen?’ – is een lieve vraag. Dat is super lief, want het is echt een vraag. Dat ten opzichte van:
● ‘Laat het me weten als ik wat voor je kan doen’ – ja… Dat heb ik wel vaker gelezen in stukken die gingen over rouw. En dat is dit traject ook op een bepaalde manier. Elke keer een teleurstelling. Rouw van wat (nog) niet is. En van de persoon die je was, die je nu (hopelijk maar voor even) niet meer bent. Deze vind ik lastig. Want het is sowieso heel lief! Én juist iets concreets aanbieden is ook heel fijn. Kom eten langsbrengen. Stuur een klein cadeautje via de post. Bestel lekker eten voor ons en app: je hoeft vanavond niet te koken. Schuif aan bij het eten en zeg: ‘Je hoeft niets te vertellen. Je hoeft niet gezellig te zijn. Kom maar afleiding halen in dit warme bad’. Kom een keer stofzuigen. Dit hoeft natuurlijk niet altijd. Kom met een bak Ben & Jerry’s op de bank zitten een slechte film kijken. Loop een rondje door het park met me en vraag: hoe gaat het? En laat me dan of er wel iets over vertellen, of niet. Stuur een kaartje. Een bloemetje. Maar bijvoorbeeld als je weet dat iemand een IVF-poging doet; bied iets concreets aan.
● Elke paar dagen vragen: ‘hoe gaat het?’ is op zich lief. Maar soms denk ik: wat wil je nou horen? Er is niets veranderd. Het is nog steeds hetzelfde. Het is nog steeds kut klote shit. Nu ik dit opschrijf denk ik dat dat vooral de mensen zijn die (denk ik) hopen dat ik met een positiever antwoord kom: ‘ooh ja ik ben alweer optimistischer!’ Nee. Het is klote. Ik ben verdrietig. En boos. En teleurgesteld. Een hartje sturen helpt mij persoonlijk dan meer. Dan weet ik dat iemand aan me denkt. Maar hoef ik niet actief te reageren.
● Bied een luisterend oor. Zonder oordeel. Zonder extra oplossingen. Alleen maar aanhoren en zeggen: fuck man. This sucks. Ik vind dat je het knap doet.
● Noem nooit het woord ‘loslaten’. In geen enkele zin is dit een fijn woord als het gaat over iets waar juist alle kracht en uithoudingsvermogen in zit. Kan best dat de beste ‘oplossing’ is om ‘los te laten’. Maar dat weet de vrouw in kwestie ook. En dat zal ze doen op haar eigen moment.
Wat kan ik zelf doen?
● Aangeven waar m’n behoefte ligt.
● Uitreiken voor hulp.
● Zelf iets liefs doen. Ik stuur soms zelf iemand een cadeautje op. Omdat ik opeens ook beter kan invoelen dat een ander het zwaar heeft. En daar geen oplossing voor wil. Maar wel steun.
● Grenzen aangeven. ‘Ik wil / kan hier nu even geen antwoord op geven.’ Omdat het nu te veel is om naar die donkere plek te gaan. Waar ik nu even niet wil zijn. Ik probeer me staande te houden
● Niet te veel verwachtingen hebben van anderen. Haha, ik besef dat deze bullitpoint komt na een hele tirade over wie wat en hoe moet doen. Maar ik besef ook: heel veel mensen zullen deze pijn niet begrijpen. Gelukkig voor hen! Maar zij hebben echt wel andere shit aan het hoofd. En dan moet ik even inchecken met mijn hart. En die lucht geven. En bedenken dat sommige mensen uit de beste bedoelingen onhandige dingen zeggen. En dat ik vooral goed voor mezelf moet zorgen. Veel meer me-time dan ik van mezelf gewend ben. Veel meer staar-in-de-ruimte tijd. Blijven sporten. Etc.
● Een buddy zoeken die ook door dit proces gaat. Om voiceberichten naar elkaar te sturen over al je pijn. Je hoop. Etcetera. Ik kreeg laatst uit onverwachtse hoek een linkje naar iemand die er ook behoorlijk doorheen zit/zat. We hebben een blind date gehad. Uren gepraat. Zoveel herkenning gevonden. Ik ben niet alleen. Er zijn mensen die me begrijpen. Me niet willen helpen. Er alleen maar willen zijn. Zo fijn <3
Heel veel liefs en sterkte als je hier herkenning in vindt <3
Liefs
Laura
3 IUI pogingen, 1 IVF- en 1 ICSI-traject
Lees ook Laura’s blog It’s not only about the baby
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022.
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen over omgaan met de omgeving?
Onze tips:
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
- Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3
