Soms weet ik het even niet meer. Dan ben ik zo mega-onwijs in paniek. Dat ik alles aangrijp om staande te blijven. Soms is dat apathisch op bed liggen, me concentrerend op mijn eigen ademhaling. ‘This moment too, shall pass’ (Ook dit moment gaat voorbij).
Dat zijn de momenten dat we weer slecht nieuws hebben gekregen. Er waren heel weinig eitjes op de eerste echo te zien bij de IVF-poging. Of: er zijn nul eitjes bevrucht geraakt na IVF.
Niemand wil ik dan om mij heen hebben. Misschien nog net mijn vriend, die als ‘grote lepel’ achter me ligt, en met me mee ademt. Niks tegen elkaar zeggend. Want er is niks te zeggen.
Het is zo’n eng proces. Dat had ik van te voren nooit verwacht. Ik dacht (nooit bewust over nagedacht, maar ergens op de achtergrond): ‘Een IVF-traject! Wauw, wat bijzonder en spannend als mensen daarin zitten. Dat moet echt een hoopvol traject zijn’. Euh. Nee. Niet echt. Niet in ons geval in ieder geval. Want bij ons ‘was er niks aan de hand, dus we hadden een hele goede kans’. Dus toen er nul bevruchte eicellen waren, was dat door niemand ooit bedacht.
En ik ben zo moe. Moe van alle emoties, die al 3 jaar door mijn lijf gieren. Angst, paniek, hoop, boosheid, teleurstelling. Er is soms een grijze of zelfs zwarte wolk. En af en toe neemt die even alles over. En dat moet ik dan toelaten. Even, een hele dag. Een heel weekend. Elke avond van de week. Voor een paar maanden lang. Dat zijn die ‘als je maar blijft ademen momenten’.
Er is verdriet om een baby / gezin dat er nog niet is. Boosheid dat zoveel mensen om ons heen wel zwanger raken. Liefde voor de steun die vrienden bieden. Boosheid voor de lompe dingen die mensen soms kunnen zeggen. Angst of we ooit een gezinnetje zullen hebben. Angst hoe het leven eruit gaat zien als het nooit gaat lukken. Angst voor wat dat met onze relatie zal doen. Willen we dan hetzelfde van het leven? Of hebben we ieder dan andere wensen? Er is paniek; hadden we het anders moeten aanpakken? Eerder al andere keuzes moeten maken? Wat als… wat als…
Dankbaarheid voor de zorg van lieve mensen in het ziekenhuis. Boosheid voor hoe slecht we soms geholpen zijn, dat er cruciale tijd verspild is doordat er in het begin weinig onderzoek is gedaan.
Nu is mijn eitjesvoorraad (AMH) dramatisch gekelderd. Soms heb ik zoveel paniek na het horen van weer een slechte uitslag, dat het tolt in mijn hoofd. Een vriendin stuurde laatst: Stap voor stap. Uur na uur. Adem na adem. Dat is een mantra die ik soms erbij kan pakken in mijn hoofd. Ademhalen, ademhalen, ademhalen.
Wat ik echt had onderschat was het effect dat de vruchtbaarheidstrajecten op mijn agenda en financiën hebben. Ik ben zzp-er en als ik werk dat staat niet uitvoer, krijg ik niet betaald. Elke keer zorg ik ervoor dat ik veel dagen vrijhoud. Maar soms staat er toch wat gepland. En het is niet te plannen. Dus het is dan veel schakelen. Of werk afzeggen. Met IVF had ik 2 weken vrij genomen; zo kon ik reageren als ik ging reageren op de hormonen, was er ruimte voor echo’s, voor emoties, voor pijn. Maar wat ik niet had verwacht, was dat we veel langer moesten prikken met hormonen dan van tevoren gedacht. Waardoor ik precies niet meer tijdens de vrije dagen, maar tijdens het geven van een tweedaagse training het slechte nieuws kreeg over de slechte opbrengst van de IVF.
En het medisch circuit kost ook geld. Veel geld. Elk jaar denken: tja ik hoop dat ik dit jaar een bevalling moet doen, dus ik kies toch weer voor een uitgebreide verzekering. We hebben dit jaar de overstap naar België gemaakt. Daar lijken ze meer te doen en durven dan in NL op het gebied van fertiliteit. En vooral: sneller te handelen. De behandelingen worden deels vergoed. Dus ook dat kost veel geld. De ritjes erheen. Soms een Airbnb. Ik heb het er allemaal voor over. Maar het zorgt ook voor een bepaalde druk. Ik zou eigenlijk, juist in deze tijd, willen investeren in mijn relatie door bijv. relatietherapie. En wat alternatieve geneeswijzen erbij pakken. Zoals acupunctuur. Het stapelt zich behoorlijk op als je het optelt.
Zo, even een totale brain- en emodump! Eigenlijk best fijn om even van me af te schrijven. En wie weet herkennen andere vrouwen zich hier in… Veel sterkte, sterke vrouwen!
Laura
3 IUI-pogingen, 1 IVF- en 1 ICSI-traject
Lees ook Laura’s blog Omgaan met je omgeving: onze parallelle werelden
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022.
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen?
- Debbie’s blog: De impact van hormonen
- Vruchtbaarheidsbehandelingen en Werk combineren
- Vergoeding van vruchtbaarheidsbehandelingen
Onze tips:
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
- Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3
