De molen

En dan heb je dat lang verwachte kindje ineens, tijden van onzekerheid, ziekenhuisbezoeken, bloedtesten, vragenlijsten, het voelt als een gekke inbreuk in de slaapkamer van mij en mijn man.

Keer op keer moest ik met mijn billen bloot bij de gynaecoloog, mijn man moest van alle kanten gecheckt worden, zoveel zwemmers, kromme staartjes, ze zwemmen in rondjes. Toch goed genoeg om zelf te hobbyen dus daar gingen we. PCOS was het enige wat ons in de weg stond en daar hebben ze gelukkig pilletjes voor.

Maar wat voor pilletjes zeg, poeh poeh. ‘Gelukkig’ hadden we maar 4 rondes nodig om raak te schieten maar jeetje.

Ik heb me nooit eerder zo verdrietig, opgejaagd en ongelukkig gevoeld. De clomid en zijn bijwerkingen waren mijn grootste nachtmerrie maar tegelijk mijn enige mogelijkheid om die lang gekoesterde kinderwens in vervulling te laten gaan.

Maar toen, in mei 2015 was het eindelijk zo ver en hadden we ons kindje. Ik riep om het hardst dat ik nooit meer die molen in zou gaan. Zo slecht als ik me gevoeld had, die 30 kilo die ik erbij kreeg, de ruzies die ontstonden door mijn humeur, dat was het me allemaal niet waard.

Maar dan die kinderwens. Probeer daar je vinger maar eens op te leggen. Het lijkt wel of dat tweede kindje een nog grotere wens is dan de eerste. Maar wat is het nou eigenlijk? Hoe voelt die kinderwens?

Er is geen pen die kan beschrijven hoe ik het voel, laat staan dat ik het voor een ander in kan vullen. Het is een soort oergevoel denk ik, het is niet dat ik verlang naar het wandelen met een kinderwagen, of de zoveelste poepluier. Er is gewoon die vreselijke drang om iets te maken, om een kindje te dragen, om het te koesteren en het zo goed mogelijk op de wereld te zetten. En als het er dan is, om het zo fijn mogelijk groot te laten groeien en er een mooi mens van te maken met de normen en waarden die wij nastreven. Onze zoon is inmiddels 1,5 geweest, we kennen het klappen van de zweep met een baby in huis, we hebben het gevoel dat we het deze keer allemaal weten en er een nog blijere baby van kunnen maken.

Maar hij komt niet. Maanden hebben we het geprobeerd. Mijn cyclus was na de bevalling van onze zoon vrij regelmatig. Een acupuncturist hielp me om hem zo te houden, maar ons kindje kwam niet.

Ik had zo geschreeuwd dat ik nooit meer die molen in ging, en daar gingen we toch. Weer naar het ziekenhuis, weer met de billen bloot, weer met potjes en buisjes naar het lab. Deze keer lag het aan mijn man. Mijn man had een hersteloperatie gehad na een sterilisatie in zijn vorige huwelijk. Het komt voor na dergelijke operaties dat de ‘handel’ weer dichtgroeit en helaas was dat het geval.

ICSI is dan de enige mogelijkheid. Maar ICSI betekent: de molen weer in. Een hele andere molen dan dat kleine Clomid-molentje. En dan heb ik het niet over het verdriet en de bijwerkingen, maar over de handelingen. De Clomid kon ik thuis slikken en we maakten er een gezellige boel van rond mijn eisprong. Zo hadden we ons kindje toch nog samen gemaakt. ICSI betekent: injecties, puncties, drie pogingen, een baby die gemaakt wordt door een laborant en niet door twee ouders die de liefde bedrijven. Maar ooow die rottige kinderwens.

Het wordt dus ICSI, de molen der molens, drie pogingen om onze droom in vervulling te laten gaan.

Karlien

Een gedachte over “De molen

  1. Hallo karlien,

    Wat een verhaal karlien, en wat een respect voor jou om dit zo te delen met anderen.
    We al een mooi kado dat je eerste kindje er is, nu hopen dat er een 2de wonder komt😊.

    Wij gaan ons eerste IUI traject in, vindt het spannend, maar ook voor ons is het een nieuwe kans om onze kinderwens in vervulling te laten gaan.

    Groetjes
    Valerie

Geef een reactie