‘Geeft u nog borstvoeding?’ vraagt de doktersassistent wanneer ik haar mijn brief voor de griepprik overhandig. Ik ben even in de war, vragen ze dit aan alle vrouwen van mijn leeftijd?
‘Er staat hier dat je in januari zwanger was…’ Oké, geen standaardvraag dus, maar specifiek voor mij. ‘Eh, nee, de zwangerschap duurde niet zo lang, dus ik heb nooit borstvoeding gegeven.’ stamel ik. De doktersassistent verschiet van kleur, maakt haar excuses en zegt dat ze het direct in het systeem aanpast.
Ik mag doorlopen en sluit in de rij aan. Met mijn gedachten ben ik inmiddels niet meer bij de prik, maar bij de afgelopen maanden. De realiteit komt weer heel hard binnen. Ik had nu inderdaad borstvoeding kunnen geven. In plaats daarvan heb ik nog steeds een lege buik en lege armen. Herstelt mijn lijf van een paar IUI-pogingen en een eerste ivf-behandeling. Werk ik door alle trauma’s na negen maanden nog steeds niet mijn volledige uren. En herinneren de drie roze/paarse littekens op mijn buik me aan onze baby die er nu eigenlijk had moeten zijn.
We hadden nu middenin de poepluiers en slapeloze nachten moeten zitten. In plaats daarvan groeide onze wonderbaby in mijn eileider. Onze wonderbaby die na twee jaar proberen en drie IUI-pogingen op wonderlijke wijze natuurlijk was verwekt.
Het hartje klopte fantastisch mooi, het embryo had precies de juiste grootte voor 7,5 week. Alleen groeide het op de verkeerde plek. Dat werd bij de echo vrijwel direct duidelijk. Na een spoedopname volgde een lange dag en nacht wachten, waarna de eileider en onze wonderbaby werden verwijderd.
Het verdriet en de pijn waren onnoemelijk groot. Ook al duurde de zwangerschap kort. Dit is gewoon niet hoe het had moeten aflopen. En het duurt lang voor het lukt om dit echt een plekje te geven. We hadden ook stiekem gehoopt dat onze pijn in de tussentijd zou worden verzacht met een nieuwe zwangerschap.
Daar moeten we blijkbaar nog even geduld voor hebben. In de tussentijd probeer ik het vertrouwen in mijn lijf terug te vinden. En mijn leven weer kleur te geven. Want er is genoeg moois om van te genieten. En tot die tijd, maar vast ook erna, blijf ik de enige andere herinnering die we aan onze wonderbaby hebben; de echofoto, iedere avond welterusten zeggen.
Linda
Dit blog verschijnt in het kader van de Week van de Vruchtbaarheid 2022.
Het thema van deze week is DE IMPACT VAN VRUCHTBAARHEIDSPROBLEMEN
Volg ons op Facebook en Instagram voor updates over de Week van de Vruchtbaarheid.
Wil je meer lezen over dit onderwerp?
- Brochure buitenbaarmoederlijke zwangerschap
- Bericht: Megan Markle open over miskraam (je vindt hier ook veel andere links)
Onze tips:
- Freya beheert diverse besloten Facebook-groepen. Meld je aan bij de groep die past bij jouw situatie
- Praat erover met anderen! In onze agenda vind je het meest actuele aanbod (waaronder veel online Zoom-sessies!)
- Op 11 november 2022, start weer de e-training Zorg voor Jezelf! Geef jezelf op en leer in 6 weken tijd wat liever voor jezelf te zijn <3
