Decembermaand – feestmaand?

We weten dat december niet voor iedereen een feestmaand is. Sommige mensen moeten dierbaren missen, andere mensen weten niet hoe ze moeten rondkomen in deze dure maand. Maar er is nog een groep: alle mannen en vrouwen die niets liever willen dan een kindje. Een onderwerp waar te weinig over wordt gepraat omdat nog te vaak een taboe op rust.

Jarenlang vond ik deze maand loodzwaar, een beproeving! Het startsein van deze beladen maand was de intocht van Sinterklaas. Op Facebook en in de app-groepen verschijnen de eerste foto’s van blije/gespannen kinderen die wachten op de goedheiligman. Voor mij een verdrietige dag. Het liefst kroop ik dan weg onder de dekens. Zal ik daar ook ooit mogen staan als mama? Wat als het nooit lukt?

Als juf zie je de kinderen toeleven naar dit feest. Iedereen heeft er zin in. Voor jou is het zó dubbel. Het is gezellig met je klas, maar thuis voel je een groot gemis.

Dan komt Sinterklaas aan op school. Alle kinderen verzamelen zich op het schoolplein. Veel ouders zijn er en hebben de jongere broertjes en zusjes meegenomen. Kinderen zingen keihard mee met de sinterklaasliedjes. Als juf zing je vrolijk mee maar diep van binnen huil je en kan je wel schreeuwen, want het gemis doet zoveel pijn. De rest van de dag hou je jezelf groot. Het is immers je werk en met een middenbouw groep surprises uitpakken is best gezellig! Aan het eind van de dag kom je thuis in een leeg huis. Dat voelt zo eenzaam! Daar kan je de emoties echt kwijt. Ondertussen voel je je schuldig tegenover je man, je wil zijn dag niet verpesten. Hij voelt zich ook verdrietig en machteloos.

En dan volgt de Kerst, ook weer zo’n familiefeest. Je ziet reclames op tv met perfecte gezinnetjes en je twijfelt: wel of geen boom versieren? Je doet het wel maar van binnen vraag je jezelf af voor wie je dit eigenlijk doet. Je voelt je totaal niet vrolijk, maar helemaal geen lampjes maakt nóg somberder.

En dan Oud & Nieuw. Vaak zag ik hier tegenop. Het besef dat het dit jaar wéér niet is gelukt. Maar tegelijkertijd was het ook elk jaar weer een opluchting. Dit jaar vol teleurstellingen, tegenslagen en verdriet hebben we overleefd! Wat knap eigenlijk! Wat zijn we een goed team! Ook weer hoop: zal het dan eindelijk volgend jaar?

Kortom: veel emoties en gedachten in zo’n feestmaand.

Mocht je mensen kennen die vurig verlangen naar een kind: laat weten dat je aan ze denkt en dat jij ze ziet!

Zit je zelf in deze situatie? Doe vooral wat bij jou/jullie goed voelt en wees een beetje lief voor jezelf. Probeer jezelf niet onnodig te kwellen met de ‘verplichte’ familiefeesten, bezoeken en verwachtingen. Doe waar jij/jullie zelf energie van krijgen.En hou vol! Jullie zijn sterk!

Carola

Geef een reactie